Blog ของธงชัย โรจน์กังสดาล

บทความสัมภาษณ์อ.หยาง เผย เซิน

2009-08-05T03:37:00.000-07:00

นิตยสาร Go Training ฉบับเดือนสิงหาคม 2552 ได้ลงบทความสัมภาษณ์อาจารย์หยาง เผย เซิน ซึ่งเป็นอาจารย์สอนชี่กงคนแรกของผม (และคนเดียวในขณะนี้) เว็บไซต์ของอาจารย์หยางสามารถดูได้ที่ www.qigongthai.com ครับ

ทำไมสอบวิทยานิพนธ์ไม่ผ่าน (ตอนจบ)

2009-08-04T03:58:00.000-07:00

ผมเขียนบทความนี้เพื่อตีพิมพ์ในนิตยสาร Go Training ฉบับเดือนกรกฏาคม 2552 ครับ ซึ่งเป็นตอนต่อจากบทความที่ผมเขียนในฉบับเดือนมิถุนายน 2552

ฉบับที่แล้ว ผมได้กล่าวสาเหตุที่สอบวิทยานิพนธ์ไม่ผ่านสามข้อ ได้แก่ การเริ่มทำวิทยานิพนธ์ใกล้กำหนดส่ง การขาดแรงจูงใจ และการนำเสนอไม่ชัดเจน ฉบับนี้เราจะวิเคราะห์สาเหตุที่เหลือดังนี้ครับ

4. ทำงานไม่ครบตามขอบเขต

หลังจากที่นักศึกษาเสนอหัวข้อวิทยานิพนธ์แล้ว นักศึกษาจะต้องทำงานให้ครบตามขอบเขตวิทยานิพนธ์ตามที่ตัวเองเสนอไว้ และส่วนนี้เป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งในการตัดสินว่านักศึกษาได้ทำวิทยานิพนธ์ครบถ้วนหรือไม่ ถ้านักศึกษาได้กำหนดขอบเขตวิทยานิพนธ์ว่าจะทำห้าข้อ แต่เมื่อสอบจบ นักศึกษากลับทำได้เพียงสามข้อ กรรมการก็จะให้นักศึกษาสอบตกแน่นอน เพราะไม่สามารถทำได้ครบตามขอบเขต ดังนั้นนักศึกษาต้องแน่ใจว่า ทำวิทยานิพนธ์ได้ครบตามขอบเขตของหัวข้อที่เสนอไว้ ส่วนใหญ่ที่นักศึกษาทำงานไม่ครบตามขอบเขต เพราะทำไม่ทันนั่นเอง

แต่ถ้าระหว่างทำวิทยานิพนธ์ นักศึกษาพบว่าไม่สามารถทำขอบเขตบางข้อได้ตามที่เสนอไว้ เพราะสุดวิสัย ในกรณีนี้ นักศึกษาควรปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อขอคำแนะนำครับ

5. รูปเล่มวิทยานิพนธ์ไม่สมบูรณ์

นอกจากการสอบปากเปล่าแล้ว รูปเล่มวิทยานิพนธ์ก็เป็นส่วนสำคัญในการสอบวิทยานิพนธ์ สิ่งหนึ่งที่ทำให้กรรมการสอบวิทยานิพนธ์หงุดหงิดหรือรำคาญใจอย่างมากคือ วิทยานิพนธ์ที่มีคำสะกดผิดจำนวนมากเหมือนรายงานเด็กประถมมากกว่าวิทยานิพนธ์ ผมมักบอกนักศึกษาเสมอว่า ควรตรวจสอบคำสะกดทั้งหลายให้ถูกต้องก่อนที่จะส่งรูปเล่มแก่อาจารย์ที่ปรึกษาหรือกรรมการ แต่ก็ยังพบคำสะกดผิดอยู่เป็นประจำ

ส่วนสาเหตุที่ยังมีคำสะกดผิดนั้น อาจเป็นเพราะนักศึกษาหลายคนมักอ่านวิทยานิพนธ์จากจอคอมพิวเตอร์เพื่อหาคำผิด ดังนั้นจึงมองข้ามคำผิดโดยไม่รู้ตัว และเครื่องมือการตรวจสอบคำสะกดภาษาไทยในคอมพิวเตอร์นั้นก็ยังไม่ครบถ้วน 100 เปอร์เซ็นต์ ดังนั้น ผมแนะนำว่านักศึกษาควรพิมพ์รูปเล่มก่อน จากนั้นตรวจทานคำสะกดจากฉบับพิมพ์เพื่อตรวจทาน ก็จะทำให้มองเห็นคำผิดได้ง่ายขึ้น หรืออาจขอให้ผู้อื่น เช่น เพื่อนช่วยอ่านตรวจทานเพื่อตรวจสอบการสะกดให้ ก็จะทำให้ลดคำสะกิดผิดได้มากครับ (เห็นคำสะกดผิดเมื่อสักครู่ไหมครับ)

การใช้คำสะกดผิดอีกกรณีหนึ่งคือการใช้คำวิชาการที่สะกดไม่ถูกต้องตามศัพท์ที่บัญญัติไว้ ตัวอย่างเช่น คำว่า “ซอฟต์แวร์” หลายคนมักเขียนว่า “ซอฟท์แวร์” หรือ “ซอฟแวร์” ซึ่งเป็นคำสะกดที่ไม่ถูก ดังนั้นนักศึกษาควรตรวจสอบความถูกต้องของศัพท์วิชาการจากพจนานุกรมของราชบัณฑิตยสถาน หรือสามารถเข้าไปดูได้จากเว็บไซต์ของราชบัณฑิตยสถานคือ http://www.royin.go.th/ บางคำอาจยังไม่มีการบัญญัติศัพท์เป็นภาษาไทย ดังนั้นนักศึกษาอาจใช้คำซึ่งเป็นที่ยอมรับกันในวงการหรือทับศัพท์โดยวงเล็บภาษาอังกฤษด้วย เพื่อจะได้ทราบคำเดิมของศัพท์นั้น

นอกจากคำสะกดแล้ว การจัดเรียงบทของวิทยานิพนธ์ การใส่ภาพ ตาราง เอกสารอ้างอิง ก็มีความสำคัญเช่นกัน นักศึกษาควรตรวจสอบรูปแบบวิทยานิพนธ์จากมหาวิทยาลัยของตนเอง และดูตัวอย่างวิทยานิพนธ์ของรุ่นพี่ แต่ไม่ควรยึดถือวิทยานิพนธ์ของรุ่นพี่เป็นตัวอย่างที่ถูกต้องเสียทีเดียว เพราะบางทีวิทยานิพนธ์ของรุ่นพี่ก็ “มั่ว” เหมือนกันครับ

โดยสรุปแล้ว สาเหตุต่าง ๆ เหล่านี้สามารถหลีกเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย ถ้านักศึกษามีเวลาเพียงพอในการทำวิทยานิพนธ์ เพราะนักศึกษาสามารถตรวจทานและแก้ไขข้อผิดพลาดต่าง ๆ ให้เหลือน้อยที่สุดเท่าที่ทำได้ หรือไม่มีข้อผิดพลาดเลย นักศึกษาก็จะมีความภาคภูมิใจในวิทยานิพนธ์ฉบับนั้น และจบการศึกษาอย่างสง่างามสมกับเป็นมหาบัณฑิตครับ

แนะนำหนังสือสร้างกำลังใจ

ฉบับที่แล้ว ผมแนะนำว่าลองหาหนังสือแนวสร้างกำลังใจมาอ่าน จึงมีท่านผู้อ่านเสนอความเห็นว่าควรแนะนำชื่อหนังสือที่น่าสนใจ ผมจึงขอแนะนำหนังสือสร้างกำลังใจต่อไปนี้ครับ หนังสือเหล่านี้เป็นหนังสือที่ผมชื่นชอบเป็นพิเศษ บางเล่มก็อ่านหลายครั้งและได้มุมมองใหม่ ๆ ทุกครั้งเวลาอ่านครับ

1. “สร้างกำลังใจ” เขียนโดย อาจารย์เปลื้อง ณ นคร ผมซื้อหนังสือเล่มนี้เมื่อปีพ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นฉบับพิมพ์ครั้งที่สิบสี่ และปัจจุบันก็ยังคงพิมพ์อย่างต่อเนื่อง ดังนั้นคงไม่ต้องสงสัยว่าหนังสือเล่มนี้ได้รับความนิยมมากเพียงใดครับ หนังสือเล่มนี้รวบรวมบทความต่าง ๆ เชิงจิตวิทยาประยุกต์ ซึ่งแต่ละบทจะให้ข้อคิดและวิธีการปลุกกำลังใจให้เกิดขึ้น เช่น “ฝึกคิดให้ดีกับตนเอง” “เปลี่ยนความผิดหวังเป็นพลังใจ” “วิธีฝึกใจให้มีสมาธิ” “ทางไปสู่ความสำเร็จ” “เอาชนะดวงตัวเอง” แค่เห็นชื่อบทก็อยากอ่านแล้วใช่ไหมครับ

2. “เมื่อยักษ์ตื่น!” เขียนโดย โค้ชสิริลักษณ์ ตันสิริ หนังสือเล่มนี้เล่าประสบการณ์ของคุณสิริลักษณ์ ซึ่งเป็นนักพูดสร้างแรงบันดาลใจหญิงคนแรกของไทย และกล่าวถึงแนวทางการพัฒนาตนเอง วิธีการปลุกใจให้ต่อสู้กับอุปสรรค การเอาชนะตนเอง การปลุกยักษ์ในตัวเอง เป็นหนังสือเล่มเล็ก ๆ มีเนื้อหาเข้มข้น ลีลาการเขียนสนุกสนาน และมีแบบฝึกหัดมากมายที่ให้ฝึกฝนครับ

3. “วิธีชนะทุกข์และสร้างสุข” แปลจาก “How to stop worrying and start living” เขียนโดย เดล คาร์เนกี (Dale Carnegie) แปลโดย อาษา ขอจิตต์เมตต์ หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือด้านการพิชิตความวิตกกังวลที่มีชื่อเสียงดังระดับโลก อันที่จริงหนังสือทุกเล่มของเดล คาร์เนกี้น่าอ่านมากครับ โดยเล่มนี้จะเน้นที่การพิชิตความวิตกกังวลต่าง ๆ และการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ถ้าคุณมีปัญหาที่แก้ไม่ตกและกลุ้มอกกลุ้มใจแล้วละก็ ลองอ่านเล่มนี้ดูสิครับ แล้วคุณจะรู้สึกว่า ควรอ่านตั้งนานแล้ว

4. “The Success Principle” เขียนโดย แจ็ค แคนฟิลด์ (Jack Canfield) หนังสือเล่มนี้มีความหนาเกือบ 500 หน้าและบรรจุแนวทางสู่ความสำเร็จทั้งหมด 64 บท เป็นหนังสือที่ผู้ต้องการประสพความสำเร็จทุกคนควรอ่านครับ เท่าที่ผมทราบ เล่มนี้ยังไม่มีการแปลเป็นภาษาไทย ดังนั้นผู้สนใจคงต้องอ่านฉบับภาษาอังกฤษไปก่อน ซึ่งสามารถหาซื้อได้จากร้านจำหน่ายหนังสือภาษาต่างประเทศชั้นนำครับ คำโปรยที่หน้าปกเขียนว่า “ถ้าคุณสามารถอ่านหนังสือเล่มเดียวในปีนี้แล้วละก็ โปรดอ่านเล่มนี้” ลองพิสูจน์ดูนะครับว่าจริงหรือไม่

ผมได้สรุปเนื้อหาของบทความทั้งสองตอนเป็น Mind Map ซึ่งแสดงในภาพข้างบน Mind Map นี้สร้างโดยใช้โปรแกรม iMindMap 4.0 ซึ่งเป็นซอฟต์แวร์ Mind Map ที่ Tony Buzan ปรมาจารย์ผู้คิดค้น Mind Map เป็นผู้รับรองโดยตรง และเป็นโปรแกรม Mind Map ที่วาดได้สวยที่สุด (คล้ายกับการใช้มือวาด)

เีรียนเก่ง ทำงานเก่งด้วย Mind Map รุ่นที่ 1

2009-07-28T04:26:00.001-07:00

25 ปี เพื่อนวิศว จุฬาฯ Intania 68

2009-07-26T04:03:00.001-07:00

ข่าวสัมภาษณ์ลงหนังสือพิมพ์ : สงครามไซเบอร์

2009-07-20T21:00:00.000-07:00

ข่าวนี้นำมาจากหนังสือพิมพ์คมชัดลึก ฉบับวันที่ 13 กค. ครับ โดยนักข่าวของหนังสือพิมพ์คมชัดลึกได้โทรศัพท์มาสัมภาษณ์ผมเรื่องคอมพิวเตอร์ของประเทศเกาหลีใต้โดนโจมตี ซึ่งขณะนั้นผมยังไม่ทราบเรื่อง คุณนักข่าวจึงได้กรุณาส่งข่าวมาให้ผมอ่าน และขอความเห็นจากผมครับ

คมชัดลึก : วันเข้าพรรษาที่ผ่านมา ขณะที่คณะรัฐบาลไทยยิ้มแย้มแจ่มใส หยุดงานจูงมือลูกหลานไปทำบุญที่วัดใกล้บ้าน ห่างไปอีกฟากหนึ่งของคาบสมุทรแปซิฟิก...รัฐบาลเกาหลีใต้เรียกผู้นำฝ่ายความมั่นคงจัดประชุมเร่งด่วนยาวนานหลายชั่วโมง เพื่อหากลยุทธ์ตอบโต้การถูกโจมตีด้วย "สงครามไซเบอร์" (Cyber Warfare)

สำนักข่าวรอยเตอร์รายงานว่า ตั้งแต่วันที่ 7-9 กรกฎาคม เครือข่ายคอมพิวเตอร์และเว็บไซต์หน่วยงานรัฐบาลเกาหลีใต้ถูกแฮ็กเกอร์ไม่ทราบสัญชาติ ส่งข้อมูลเข้าไปทำลายระบบเน็ตเวิร์ก จนเว็บไซต์ใช้งานไม่ได้นานกว่า 4 ชั่วโมง เว็บไซต์เกาหลีใต้ที่ถูกโจมตีไม่ใช่เว็บไซต์ทั่วไป แต่เป็นเว็บไซต์ของกระทรวงกลาโหม เว็บไซต์ทำเนียบประธานาธิบดี รวมถึงบริษัทที่ให้บริการอินเทอร์เน็ต ที่เรียกว่า "ไอเอสพี" ด้วย

ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้ายไซเบอร์ของเกาหลีใต้ หรือ "ซีทีอาร์ซี" (The Cyber Terror Response Centre) ซึ่งตั้งอยู่ในสำนักงานตำรวจแห่งชาติเกาหลีใต้ เปิดเผยว่า สงครามไซเบอร์ครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในเกาหลีใต้เท่านั้น แต่เครือข่ายเว็บไซต์ของรัฐบาลสหรัฐก็โดนด้วยเช่นกัน เบื้องต้นได้รับรายงานว่าเว็บไซต์สำคัญของสหรัฐกับเกาหลีใต้ไม่ต่ำกว่า 25 แห่งโดนโจมตีเรียบร้อยแล้ว ซึ่งตัวแทนจากกองทัพและสำนักงานอัยการเกาหลีใต้ได้ตั้งคณะทำงานชุดเร่งด่วนขึ้นมาสอบสวนและควานหากลุ่มทำสงครามไซเบอร์ครั้งนี้แล้ว โดยเจ้าหน้าที่รายหนึ่งเปิดเผยว่า เป็นการโจมตีโดยใช้วิธี "ดีดีโอเอส" (DDoS : Distributed Denial-of-Service)

"ธงชัย โรจน์กังสดาล" ผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยในระบบคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้ข้อมูลว่า "ดีดีโอเอส" เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ที่ใช้ทำสงครามไซเบอร์ โดยใช้วิธีส่งข้อมูลจำนวนมหาศาลให้ไหลเข้าไปในเว็บไซต์ หรือเครือข่ายเน็ตเวิร์กของเป้าหมายที่ต้องการโจมตี เพื่อให้ระบบทำงานหนักขึ้นและช้าลงเรื่อยๆ จนในที่สุดต้องหยุดการทำงานลง หากเป็นเว็บไซต์ก็จะไม่สามารถเปิดเข้าไปอ่านได้ หรือที่ภาษาชาวบ้านเรียกว่าเว็บล่มนั่นเอง

การโจมตีด้วย "ดีดีโอเอส" แฮ็กเกอร์จะส่งโปรแกรมอันตรายไปยังคอมพิวเตอร์ทั่วโลก หากเครื่องใดรับโปรแกรมอันตรายเข้าไปก็จะเรียกว่า "ซอมบี้" ซึ่งเจ้าของเครื่องคอมพิวเตอร์ยังใช้งานได้ตามปกติ แต่เมื่อถึงกำหนดเวลาที่ตั้งไว้ แฮ็กเกอร์จะสั่งให้เครื่องซอมบี้จากทั่วโลกเข้าไปโจมตี หรือส่งข้อมูลมหาศาลไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เป็นเป้าหมาย ในที่สุดเครือข่ายนั้นจะใช้การไม่ได้

อาจารย์ธงชัยอธิบายเพิ่มเติมว่า การโจมตีด้วยดีดีโอเอสแบ่งเป็น 2 ประเภทหลัก คือ หากโจมตีด้วยเป้าประสงค์ทางการเมืองจะเรียกกันว่า "ไซเบอร์แอทแทค" (Cyber Attack) ส่วนใหญ่จะมีความขัดแย้งจนถือว่าเป็นศัตรูทางการเมืองกันมาก่อน แฮ็กเกอร์อาจทำคนเดียวหรือทำหลายคนก็ได้ เป้าหมายมักเป็นหน่วยงานความมั่นคงของรัฐ ส่วนประเภทที่ 2 เป็นการโจมตีเพื่อความบันเทิง หรือสคริปท์คิดดี้ (script kiddie) ส่วนใหญ่จะเป็นแฮ็กเกอร์วัยรุ่นทำเพื่อความท้าทายและความสนุก ไม่มีเป้าประสงค์ทางการเมือง

"การโจมตีเกาหลีใต้น่าจะมีเป้าหมายทางการเมือง เพราะไม่นานมานี้มีข่าวว่าเกาหลีเหนือฝึกแฮ็กเกอร์จำนวนมาก เชื่อว่าตอนนี้รัฐบาลเกาหลีใต้คงเร่งติดตามหาต้นตอกลุ่มที่ยิงดีดีโอเอสแล้ว เพราะเครือข่ายคงโดนทำลายไปเยอะ การปิดเว็บไซต์หน่วยงานความมั่นคงนาน 4 ชั่วโมง ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก การติดตามไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ต้องใช้เวลาแกะไอเอสพี เบอร์โทรศัพท์ จนเห็นต้นตอว่ามาจากคอมพิวเตอร์เครื่องใดบนโลก ทุกวันนี้มีการยิงดีดีโอเอสไปที่เว็บไซต์ของรัฐบาลทั่วโลก แต่มักถูกปิดบังไม่เป็นข่าว เพราะจะทำให้รัฐบาลประเทศนั้นเสียชื่อเสียง" อาจารย์ธงชัยให้ความเห็น

เว็บไซต์ข่าว "เคเจซีที 8 นิวส์" (KJCT8NEWS) ของเกาหลีใต้เผยว่า เว็บไซต์สถาบันการเงินหลายแห่งโดนโจมตีด้วย เช่น ชินหาน แบงก์ (Shinhan Bank) โคเรีย เอ็กซ์เชนจ์ แบงก์ (Korea Exchange Bank) นอกจากนี้ ยังมีรายงานข่าวว่ากระทรวงกลาโหม กระทรวงการต่างประเทศ รัฐสภา พรรคการเมือง และหน่วยบัญชาการการฝึกทหารร่วมสหรัฐ-เกาหลีใต้ก็โดนโจมตีด้วยเช่นกัน

"ปริญญา หอมเอนก" ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาผู้เชี่ยวชาญระบบเครือข่ายและความปลอดภัยคอมพิวเตอร์ เล่าว่า เมื่อวันที่ 25 มกราคม 2546 หรือเมื่อ 6 ปีที่แล้ว เกาหลีใต้เคยส่งไวรัสเอสคิวแอล สแลมเมอร์ (SQL Slammer) เข้าโจมตีระบบคอมพิวเตอร์และเน็ตเวิร์กทั่วประเทศ โดยใช้เวลาเพียง 30 นาที ไวรัสตัวนี้ได้เข้าทำลายระบบคอมพิวเตอร์ของหน่วยงานสำคัญ สร้างความเสียหายอย่างมากต่อระบบสารสนเทศของเกาหลีใต้ เช่น ประชาชนกดเงินจากตู้เอทีเอ็มไม่ได้ ความหวาดผวาแฮ็กเกอร์ครั้งนั้นทำให้รัฐบาลเกาหลีใต้ จัดตั้งสำนักงานความปลอดภัยด้านข้อมูลเกาหลี หรือ เคไอเอสเอ (Korea Information Security Agency : KISA) ที่มีผู้เชี่ยวชาญหลายร้อยคนทำหน้าที่สร้างตรวจสอบช่องโหว่ในการทำงานของระบบคอมพิวเตอร์ภาครัฐ

"การถูกยิงด้วยดีดีโอเอสป้องกันได้ยากมาก เพราะเป็นการส่งข้อมูลมาจากคอมพิวเตอร์ซอมบี้ทั่วโลก ขนาดเกาหลีใต้มีองค์กรและเครื่องมือเฉพาะไว้ป้องกันเรื่องนี้ ยังโดนโจมตีระบบคอมพิวเตอร์ได้ ถือเป็นกรณีศึกษาว่าเกิดจากสาเหตุอะไร ถ้าเปรียบเทียบกับเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของรัฐบาลไทยแล้ว การป้องกันยังสู้ไม่ได้ ห่างกันหลายชั้น เรื่องที่เกิดขึ้นคงจะทำให้หน่วยงานรัฐ ให้ความสนใจป้องกันระบบคอมพิวเตอร์มากกว่านี้ เพราะแฮ็กเกอร์มีพัฒนาการเร็วมาก"

ล่าสุด หน่วยข่าวกรองเกาหลีใต้ให้ข้อมูลว่า เครื่องที่ยิงดีดีโอเอสอาจถูกส่งมาจากเกาหลีเหนือ ด้านเจ้าหน้าที่บริษัท อันแล็บ อิงค์ ซึ่งทำธุรกิจดูแลความปลอดภัยระบบคอมพิวเตอร์ ยอมรับว่า การโจมตีเครือข่ายอินเทอร์เน็ตครั้งนี้ เป็นกรณีที่ร้ายแรงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ กลุ่มผู้ก่อการร้ายทางคอมพิวเตอร์ได้วางแผนเตรียมการมาอย่างดี เชื่อว่าเกาหลีเหนืออาจอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานยืนยันชัดเจน

สอน juggling แก่กรมสุขภาพจิต

2009-07-19T03:45:00.000-07:00

ขอ update blog ย้อนหลังหน่อยครับ เมื่อวันศุกร์ที่ 3 กค. ที่ผ่านมา ผมได้รับเชิญให้ไปบรรยายเรื่อง "ฝึกการเรียนรู้ด้วย juggling" แก่กรมสุขภาพจิต ที่โรงแรมแอมบาสเดอร์ ในงาน "ตลาดนัดความรู้สู่สุขภาพจิตดี ครั้งที่ 4" ซึ่งเป็นงานด้านการจัดการความรู้ หรือ Knowledge Management ของชาวกรมสุขภาพจิตครับ

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้รับเชิญให้ไปบรรยายในงานนี้ โดยมีคุณโอ่งหรือคุณดำเกิง ไรวา ได้รับเชิญไปบรรยายเรื่อง Mind Map ด้วยเช่นกัน โดยตารางการอบรมคือ เริ่มเวลา 9 น. - 11 น. ซึ่งนับว่าสั้นมากสำหรับการสอน juggling และครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมสอนเนื้อหาเรื่อง juggling โดยตรง เพราะทุกครั้งที่ผ่านมา ผมจะแทรก juggling เป็นกิจกรรมในหลักสูตรความคิดสร้างสรรค์หรือการคิดเชิงนวัตกรรม

ลักษณะของงาน "ตลาดนัดความรู้" คือ จะมี workshop จัดในห้องต่าง ๆ และผู้สนใจก็สามารถเข้าฟังใน workshop ที่ตนเองสนใจ ดังนั้นในเช้าวันศุกร์ที่ 3 จึงมีหลาย workshop จัดพร้อมกัน ซึ่งในตอนแรก ผมได้แจ้งกับทีมงานว่ารับผู้เรียน 30 คน แต่เนื่องจากทราบว่ามีคนสนใจเยอะมาก ผมจึงแจ้งว่ารับได้ถึง 40 คน โดยขอให้ทีมงานเตรียมซื้อลูก juggling ไว้ให้เพียงพอด้วย

เมื่อผมเข้าไปที่ห้อง ก็ตกใจเล็กน้อย เพราะห้องค่อนข้างเล็กกว่าที่คิด ทำให้ไม่มีพื้นที่พอสำหรับ 40 คนในการโยน juggling ถึงแม้ว่าจะไม่มีโต๊ะก็ตาม เพราะผมขอให้จัดเก้าอี้อย่างเดียว แต่โชคดีที่หน้าห้องมีพื้นที่กว้าง ดังนั้นสามารถแบ่งผู้เรียนให้ไปโยน juggling ที่หน้าห้องได้

การสอนครั้งนี้สนุกสนานมากครับ มีผู้เรียนเต็ม 40 คน ส่วนห้อง Mind Map ของคุณดำเกิงก็มีคนแน่นเอี๊ยดทีเดียว น่าจะ 50 คนด้วยซ้ำ ปรากฏว่าในเวลาเพียงชั่วโมงเศษ มีผู้เรียนประมาณ 40-50 เปอร์เซ็นต์ทีเดียว ที่สามารถโยน juggling ได้ 1 รอบ (การโยน 1 รอบประกอบด้วยการโยน 3 ครั้ง สลับมือกัน) ซึ่งผิดความคาดหมายของผม ผมจึงได้ข้อคิดว่า อาจเป็นเพราะครั้งนี้เน้นที่การโยน juggling อย่างเดียว โดยให้ฝึกประมาณ 40 นาที จากนั้นแทรกด้วยการบรรยายสั้น ๆ แล้วให้ฝึกต่อ ดังนั้นการฝึกอย่างต่อเนื่องภายในเวลาชั่วโมงเศษ ก็สามารถทำให้หลายคนสามารถโยนเริ่มต้นได้ทีเดียว

ครั้งนี้ได้คุณวิริยา ซึ่งเป็นมหาบัณฑิตหมาดๆ และคุณนคินทร นิสิตป.โท ซึ่งเคยผ่านการเรียน juggling กับผมในวิชา Innovative Thinking มาแล้ว มาช่วยเป็นโค้ชด้วยอีกแรง ขอขอบคุณมากครับที่สละเวลามาช่วย เพราะคนสอนเพียงคนเดียวไม่สามารถดูแล 40 คนได้ทั่วถึงแน่ การสอน juggling คนจำนวนมาก จะต้องมีผู้ช่วยสอนหรือโค้ชหลายคน อีกทั้งแต่ละคนมีทักษะในการฝึกฝนไม่เท่ากัน ดังนั้นจึงต้องแบ่งเป็นกลุ่มย่อยตามทักษะการฝึกและให้โค้ชช่วยดูแลกลุ่มย่อย

ผมขอขอบคุณกรมสุขภาพจิตนะครับ ที่ให้โอกาสผมไปบรรยาย juggling ครั้งนี้ ปีหน้า เชิญผมอีกก็ได้นะครับ

ภาพงานรับปริญญาจุฬาฯ 2552 อีกครั้ง

2009-07-09T23:02:00.001-07:00

ภาพงานรับปริญญาจุฬาฯ 2552

2009-07-09T04:00:00.000-07:00

วันนี้ (พฤหัสที่ 9 กค. 2552) เป็นวันรับพระราชทานปริญญาบัตรของจุฬาลงกรณ์มหาิวิทยาลัย ซึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์รับในวันนี้ั ผมจึงได้ถ่ายรูปกับลูกศิษย์มากมาย โดย blog ในวันนี้จะเน้นภาพถ่ายกับนิสิตหลักสูตรพัฒนาซอฟต์แวร์หรือ Software Development ครับ ซึ่งนิสิตส่วนใหญ่ในภาพถ่ายได้ทำ Senior project กับผมครับ

สถิติการลงทะเบียนประจำเทอมต้น ปีการศึกษา 2552

2009-06-23T02:40:00.000-07:00

เทอมต้น ปีการศึกษา 2552 นี้ ผมต้องสอน 2 วิชาเต็มตัว คือ
1. 2110313 Operating system and system programming
2. 2110496 ตอนที่ 2 Innovative Thinking

และอีก 2 วิชา ซึ่งแบ่งครึ่งสอนกับอาจารย์ท่านอื่นคือ

3. 2110172 Information Technology
4. 2110639 Computer System Security ซึ่งเป็นวิชาระดับปริญญาโท

ปีนี้มีสถิติการลงทะเบียนที่น่าสนใจ จนต้องบันทึกเอาไว้ดังนี้ครับ

1. วิชา 2110313 หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า O.S. นั้น โดยปกติแล้วจะแบ่งเป็น 3 ตอนเรียน มีอาจารย์ 3 คนเวียนกันสอนทั้ง 3 ตอน ซึ่งจะสอนในวันพฤหัสพร้อมกัน แต่ปีนี้นิสิตภาคคอมฯ ปี 3 มีจำนวนมากถึง 120 คน ซึ่งมากกว่าปีก่อน ๆ มาก ปีนี้จึงต้องเปลี่ยนเวลาสอน โดยแบ่งเป็นวันอังคาร วันพุธ และวันพฤหัส ซึ่งผมจะสอนในวันพฤหัส แต่เนื่องจากเราเพิ่งประกาศให้นิสิตทราบ ทำให้นิสิตหลายคนไม่สามารถเรียนวันอังคารกับวันพุธได้ เพราะชนกับวิชาเลือกตัวอื่น จึงมีผลทำให้วิชา O.S. ตอนเรียนวันพฤหัสมีนิสิตมาขอลงทะเบียนเพิ่มเป็น 56 คน จากแต่เดิมซึ่งจำกัดไว้เพียง 45 คน ทำให้เป็นตอนเรียนวิชา O.S. ที่มีคนเรียนมากที่สุดเท่าที่ผมเคยสอน เพราะโดยปกติจะประมาณ 30 กว่าคนเท่านั้น

2. วิชา Innovative Thinking ปีนี้มีนิสิตลงเรียนเพียง 39 คน ซึ่งถือว่าเป็นจำนวนน้อยที่สุดเท่าที่เคยสอนมา ปีที่แล้วมีนิสิตเรียน 63 คน และปีก่อนหน้านั้นก็มี 50 กว่าคน ปีนี้เป็นปีแรกที่มีนิสิตเรียนน้อยกว่า 40 คน ถ้าพูดภาษาโทรทัศน์ ก็คือ rating ตกอย่างแรง อย่างไรก็ดี ผมมองในแง่ดีว่า นิสิตที่มาเรียนปีนี้คงเป็นนิสิตที่อยากเรียนและสนใจจริง ๆ ไม่ใช่เรียนตามกระแสเหมือนปีอื่น ๆ

ปีหน้าผมตั้งใจว่าจะเปิดวิชานี้เป็น Free Elective หรือ Gen-Ed ให้นิสิตทั้งจุฬาฯ ได้เรียน จะไม่จำกัดเฉพาะนิสิตภาคคอมฯ อีกต่อไป ถ้าได้สอนนิสิตคณะอื่น อาจจะสนุกกว่าเดิมก็ได้

3. วิชา Computer System Security เป็นวิชาระดับปริญญาโท ซึ่งในภาควิชาฯ ของผมมีนิสิตภาคปกติและภาคนอกเวลาราชการ ปรากฏว่าปีนี้นิสิตภาคปกติเรียนวิชา Security มากที่สุดเท่าที่เคยเปิดสอนคือ มีถึง 35 คน ซึ่งจริง ๆ จำกัดไว้เพียง 30 คนเท่านั้น ซึ่งนับว่าแปลกมาก เพราะแต่เดิมวิชา Security จะมีนิสิตเรียนเพียง 20 กว่าคนเท่านั้น ดังนั้นปีนี้จึงมีนิสิตภาคปกติเรียนวิชา Security มากที่สุดเท่าที่เคยเปิดสอน

ในทางตรงกันข้าม วิชา Security ซึ่งเปิดสำหรับภาคนอกเวลาในวันอาทิตย์บ่าย มีคนเรียนเพียงคนเดียวเท่านั้น จึงมีผลทำให้ต้องปิดตอนเรียนนี้โดยปริยาย เพราะการจะเปิดวิชาภาคนอกเวลาได้นั้น จะต้องมีอย่างน้อย 5 คนขึ้นไป ปีที่แล้ว ก็เช่นเดียวกัน คือไม่มีใครเรียนวิชา Security ของภาคนอกเวลาเลย สาเหตุที่ไม่มีคนเรียน Security ในวันอาทิตย์บ่ายนั้น สาเหตุอาจเป็นเพราะ

1. วันอาทิตย์บ่าย มีวิชาบังคับซึ่งนิสิตป.โทปี 1 ทุกคนต้องเรียน ดังนั้นนิสิตปี 1 จะไม่สามารถเรียน Security ได้ เนื่องจากเวลาชนกัน
2. จากเหตุผลในข้อ 1 จึงทำให้ไม่มีวิชาอื่นเปิดสอนในวันอาทิตย์บ่ายนอกจากวิชา Security ดังนั้นทำให้นิสิตปี 2 ไม่จำเป็นต้องเรียนหรือมาในวันอาทิตย์บ่าย จึงทำให้ไม่มีใครอยากเรียนวิชา Security นั่นเอง

อย่างไรก็ตาม การที่ผมไม่ต้องสอนวันอาทิตย์บ่าย ทำให้ผมมีเวลาไปร่วมฟังสัมมนาที่น่าสนใจ ซึ่งมักจัดในวันอาทิตย์ หรือเสาร์ อาทิตย์ เช่น ผมเพิ่งไปฟังสัมมนาของอาจารย์บุญเลิศ สายสนิทเกี่ยวกับการโปรแกรมจิต และตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปฟังการบรรยายของโค้ชสิริลักษณ์ ตันสิริ หรืองานสัมมนาอื่น ๆ ที่อัมรินทร์จัดครับ

สรุปแล้ว เทอมต้นปีนี้มีสถิติการลงทะเบียนมากที่สุดและน้อยที่สุดเท่าที่ผมเคยสอนครับ

ทำไมสอบวิทยานิพนธ์ไม่ผ่าน ตอนที่ 1

2009-06-17T04:35:00.001-07:00

บทความนี้ตีพิมพ์ในนิตยสาร Go Training ฉบับเดือนมิถุนายน 2552 ครับ และตอนจบจะตีพิมพ์ในฉบับเดือนกรกฏาคม 2552 ครับ

ในการเรียนระดับปริญญาโทนั้น ผู้เรียนจะต้องเรียนเนื้อหารายวิชาและต้องทำวิทยานิพนธ์ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญอย่างยิ่งยวดในการสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท โดยทั่วไปแล้ว ผู้เรียนมักจะไม่มีปัญหาเรื่องการเรียนเนื้อหารายวิชา อาจได้เกรดเอหรือบีบ้างแล้วแต่ความยากง่ายของแต่ละวิชา บางคนอาจได้เกรดซีในบางวิชาที่ค่อนข้างยาก แต่ก็สามารถผ่านพ้นไปได้ แต่นักศึกษาจะพบอุปสรรคใหญ่หลวงในการทำวิทยานิพนธ์ ตั้งแต่การหาหัวข้อวิทยานิพนธ์ ซึ่งระเบียบกำหนดว่าจะต้องหาหัวข้อให้ได้ภายในสองปี จากนั้นก็ผ่านเข้าสู่กระบวนการสอบหัวข้อวิทยานิพนธ์ การทำวิทยานิพนธ์ และด่านสุดท้ายคือการสอบวิทยานิพนธ์

จากประสบการณ์ในการเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์และกรรมการสอบวิทยานิพนธ์ ผมได้พบนักศึกษาหลายคนที่สอบวิทยานิพนธ์ไม่ผ่านหรือสอบวิทยานิพนธ์ตก ทำให้ไม่สามารถสำเร็จการศึกษาได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเสียดายยิ่ง ดังนั้นผมจึงลองวิเคราะห์สาเหตุที่นักศึกษาสอบวิทยานิพนธ์ไม่ผ่าน และรวบรวมเหตุผลดังกล่าวในบทความนี้ เพราะผมเชื่อว่าเป็นประโยชน์ต่อท่านผู้อ่านที่กำลังศึกษาในระดับปริญญาโทหรือสนใจจะศึกษาต่อในระดับปริญญาโทครับ

เหตุผลที่สอบวิทยานิพนธ์ไม่ผ่าน ได้แก่

1. เริ่มทำวิทยานิพนธ์ตอนใกล้กำหนดเส้นตายส่ง

หลังจากที่สอบหัวข้อวิทยานิพนธ์ผ่านแล้ว นักศึกษาหลายคนก็โล่งอกที่ผ่านด่านแรกไปได้ และละเลยไม่สนใจที่จะรีบทำวิทยานิพนธ์ เพราะคิดว่ายังเหลือเวลาอีกนาน ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ ถ้าเป็นนักศึกษาที่เรียนหลักสูตรปกติ คือเรียนเต็มเวลาในเวลาราชการ ส่วนใหญ่นักศึกษาประเภทนี้ยังไม่ได้ทำงานเต็มเวลา จึงได้เปรียบตรงที่มีเวลาว่างในเวลากลางวัน ดังนั้นสามารถใช้เวลากลางวันในการทำวิทยานิพนธ์ และนัดพบอาจารย์ที่ปรึกษาได้สะดวก ส่วนนักศึกษาที่เรียนหลักสูตรนอกเวลาราชการ เช่น เรียนตอนเย็นหรือวันเสาร์ อาทิตย์ ส่วนใหญ่มักมีงานประจำอยู่แล้ว ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาหลังเลิกงานเพื่อทำวิทยานิพนธ์ ซึ่งในบางครั้งงานประจำก็เต็มมืออยู่แล้ว ทำให้แทบไม่มีเวลาทำวิทยานิพนธ์ จึงเร่งทำตอนใกล้กำหนดส่ง เช่น ถ้ากำหนดสอบเส้นตายวิทยานิพนธ์คือวันที่ 30 เมษายน นักศึกษาหลายคนจะเริ่มทำวิทยานิพนธ์ประมาณต้นเดือนมกราคม จึงทำให้ทำวิทยานิพนธ์ไม่ทัน

ดังนั้นนักศึกษาควรรีบทำวิทยานิพนธ์ตั้งแต่เนิ่น ๆ ครับ ไม่ว่านักศึกษาจะเรียนหลักสูตรในเวลาราชการ หรือนอกเวลาราชการ ก็ไม่ควรชะล่าใจ ปล่อยทิ้งเอาไว้ เพราะยิ่งทิ้งไว้นานเท่าใด ความกระตือรือร้นในการทำวิทยานิพนธ์จะยิ่งน้อยลง จนถึงขั้นไม่อยากทำ โดยทั่วไปแล้ว วิทยานิพนธ์ใช้เวลาในการทำตั้งแต่ครึ่งปีถึงหนึ่งปี แล้วแต่ความยากง่ายของหัวข้อ ดังนั้นยิ่งทำเร็วเท่าใด ยิ่งดีเท่านั้นครับ

วิธีหนึ่งที่เป็นประโยชน์ คือ พยายามรวมกลุ่มกับเพื่อนที่ทำวิทยานิพนธ์ในรุ่นเดียวกัน และนัดพบปะกัน เช่น พบกันเดือนละหนึ่งครั้งเพื่อสอบถามความก้าวหน้าในการทำวิทยานิพนธ์ของกันและกัน หรือให้กำลังใจซึ่งกันและกัน และที่สำคัญที่สุด คือหมั่นพบอาจารย์ที่ปรึกษาสม่ำเสมอครับ เพราะหน้าที่ของอาจารย์ที่ปรึกษาคือการให้คำปรึกษาแก่นักศึกษาและให้แนวทางหรือชี้แนะทิศทางในการทำวิทยานิพนธ์ แต่หน้าที่ในการทำวิทยานิพนธ์เป็นของนักศึกษาครับ การเรียนในระดับปริญญาโทหรือปริญญาเอกนั้น นักศึกษาจะต้องรับผิดชอบตัวเองและมีวินัยเป็นอย่างสูง ดังนั้นนักศึกษาต้องคอยหมั่นกระตุ้นตนเองเสมอครับ

ในกรณีที่นักศึกษามาเร่งทำวิทยานิพนธ์ตอนใกล้เส้นตาย และเป็นนักศึกษาภาคนอกเวลาราชการ ผมแนะนำว่า ถ้าเป็นไปได้ ควรขอลาพักร้อนหรือลางานชั่วคราว เพื่อทุ่มเททำงานวิทยานิพนธ์ให้เต็มที่ เพราะเวลามีน้อยอยู่แล้ว ถ้าไม่ให้เวลาอย่างเต็มที่ โอกาสที่จะทำวิทยานิพนธ์เสร็จมีน้อยมากครับ

2. ขาดแรงจูงใจ

ถ้านักศึกษาคิดหัวข้อวิทยานิพนธ์ด้วยตัวเอง และสามารถสอบผ่านหัวข้อวิทยานิพนธ์แล้ว แสดงว่านักศึกษามีความสนใจหัวข้อนั้นเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะเป็นเรื่องที่ตนเองคิดขึ้นเองและต้องการทำ แต่ในบางกรณี นักศึกษาอาจได้หัวข้อวิทยานิพนธ์จากอาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งเป็นหัวข้อที่อาจารย์ที่ปรึกษาสนใจ แต่นักศึกษาอาจไม่สนใจมากนัก เช่น เมื่อใกล้กำหนดสอบหัวข้อวิทยานิพนธ์ นักศึกษาก็รีบ “หยิบ” หัวข้ออะไรก็ได้จากอาจารย์ เพราะจะต้องสอบหัวข้อแล้ว ทำให้นักศึกษาไม่มีความกระตือรือร้นหรือขาดแรงจูงใจไม่อยากทำ ในบางกรณี ระหว่างที่นักศึกษาทำวิทยานิพนธ์ ก็เกิดความเบื่อหน่ายไม่อยากทำ และหยุดทำดื้อ ๆ คือเลิกเรียนหรือลาออก

ดังนั้นก่อนที่นักศึกษาจะเลือกทำหัวข้อวิทยานิพนธ์ใดก็ตาม ควรถามตนเองว่า มีความสนใจและต้องการทำหัวข้อนั้นจริงหรือไม่ นักศึกษาไม่ควรเลือกหัวข้อเพียงเพราะต้องการให้สอบหัวข้อวิทยานิพนธ์ผ่านภายในเวลาที่กำหนดหรือไม่ทราบว่าจะทำเรื่องอะไรดี จึงเลือกเรื่องอะไรก็ได้ที่อาจารย์ที่ปรึกษากำหนดมาให้เพราะการทำวิทยานิพนธ์จะต้องใช้เวลาและความต่อเนื่องในการทำ บางครั้งอาจเกิดความเบื่อหน่ายในบางช่วง ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา หรือนักศึกษาอาจเกิดปัญหาในชีวิต เช่น ทะเลาะกับแฟน มีปัญหาสุขภาพ มีปัญหากับครอบครัว เปลี่ยนงาน เป็นต้น ในช่วงเวลาที่เกิดปัญหาเหล่านี้ นักศึกษาจะไม่มีสมาธิพอที่จะทำวิทยานิพนธ์ได้ จนกว่าจะผ่านพ้นช่วงนั้นแล้ว

ส่วนใหญ่แล้ว สาเหตุที่นักศึกษาทำวิทยานิพนธ์ไม่สำเร็จ ไม่ใช่เพราะขาดความรู้หรือทักษะด้านวิชาการ แต่มักเกิดจากการขาดความเพียรหรือกำลังใจที่แน่วแน่ในการทำวิทยานิพนธ์ให้สำเร็จลุล่วง ดังนั้นนักศึกษาควรกระตุ้นและปลุกเร้าตนเองอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งปัจจุบันมีหนังสือแนวจิตวิทยาจำนวนมากที่ให้คำแนะนำด้านนี้อยู่แล้วครับ ลองไปหาอ่านและฝึกฝนดูครับ

3. การนำเสนอไม่ชัดเจน

นักศึกษาหลายคนได้ทำวิทยานิพนธ์และเขียนรูปเล่มมาเป็นอย่างดี แต่ตกม้าตายตอนสอบปากเปล่าวิทยานิพนธ์ เนื่องจากนำเสนอไม่ชัดเจน ไม่สามารถทำให้กรรมการสอบวิทยานิพนธ์เข้าใจได้ สาเหตุที่นำเสนอไม่ชัดเจน เช่น

· ใช้เวลาในการนำเสนอน้อยเกินไปหรือนานเกินไป อันที่จริง ก่อนที่นักศึกษาจะสอบปากเปล่าวิทยานิพนธ์นั้น ควรฝึกซ้อมการนำเสนอก่อน เช่น นำเสนอให้เพื่อนหรืออาจารย์ที่ปรึกษาฟังก่อนหนึ่งรอบ เพื่อที่จะได้เสียงสะท้อนของการนำเสนอ และปรับปรุง แก้ไข ให้ดีขึ้นก่อนการสอบ ในกรณีที่นำเสนอสั้นเกินไป กรรมการสอบวิทยานิพนธ์ก็อาจสงสัยว่า เนื้องานวิทยานิพนธ์คืออะไร ถ้านำเสนอนานเกินไป ก็จะน่าเบื่อ ส่วนใหญ่แล้ว ผมมักพบการนำเสนอนานเกินไป จะไม่ค่อยพบการนำเสนอที่สั้นเกินไปครับ

· สไลด์ที่ใช้ในการนำเสนอไม่เหมาะสม เช่น มีข้อความเต็มไปหมด ทำให้สไลด์ไม่น่าสนใจ และชวนง่วงนอน นอกจากนี้ นักศึกษาบางคนพูดหรือท่องข้อความในสไลด์ ซึ่งเป็นการนำเสนอที่น่าเบื่อมาก เนื้อความในสไลด์ควรสรุปประเด็นสำคัญเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใส่ข้อความทั้งหมด และควรมีภาพประกอบหรือภาพเคลื่อนไหว เพื่อสื่อเนื้อความที่ต้องการ

· นักศึกษาอธิบายไม่รู้เรื่อง หัวข้อบางเรื่องอาจเป็นเรื่องที่กรรมการสอบบางท่านไม่ถนัด หรือเป็นเรื่องค่อนข้างใหม่ ซึ่งนักศึกษาอาจมีความรู้ ความเชี่ยวชาญในด้านนั้นเป็นอย่างดี ดังนั้นนักศึกษาควรยกตัวอย่างหรือการอุปมา อุปไมย เพื่ออธิบายเนื้อความให้ชัดเจน

· นักศึกษาไม่ได้เน้นงานของตนเอง ทำให้กรรมการสอบไม่เข้าใจว่าเนื้องานวิทยานิพนธ์ที่นักศึกษาทำคืออะไร เช่น ใช้เวลากล่าวถึงทฤษฏีหรืองานวิจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องมาก แต่ใช้เวลาในการกล่าวถึงเนื้องานวิทยานิพนธ์ตนเองสั้นเกินไป การสอบวิทยานิพนธ์ก็เหมือนการขายสินค้าครับ ดังนั้นนักศึกษาควรเน้นจุดเด่นของงานวิทยานิพนธ์และใช้เวลากับตรงนี้ให้มากที่สุด และควรเปรียบเทียบงานของตนเองกับงานวิจัยของผู้อื่นที่ใกล้เคียง เพื่อที่กรรมการสอบจะได้เข้าใจเนื้อหางานของนักศึกษาได้ชัดเจนยิ่งขึ้นครับ

นักศึกษาควรหาโอกาสฟังการสอบวิทยานิพนธ์ของรุ่นพี่หรือเพื่อนร่วมรุ่น เพราะทำให้มีประสบการณ์และเห็นรูปแบบการนำเสนอทั้งที่ดีและไม่ดี เพื่อจะได้เตรียมการนำเสนอของตนเองได้อย่างเหมาะสมครับ

กระป๋องแปลงร่าง

2009-06-09T03:52:00.001-07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ 6 มิถุนายน ผมได้เข้าไปเรียนหลักสูตร "กระป๋องแปลงร่าง" ซึ่งนิตยสาร Go Training จัดขึ้นที่โรงเรียนอนุบาลนานาชาติ ออยสก้า เอกมัย โดยการเดินทางไปโรงเรียนก็สามารถเดินทางจากสถานี BTS เอกมัย จากนั้นเดินเข้าไปในถนนเอกมัยประมาณสัก 1 กิโลเมตรครับ งานอบรมมีระหว่าง 9-12 น. โดยผมไปถึงเป็นคนแรก ประมาณ 8 โมงกว่า การอบรมครั้งนี้มีผู้เรียน 5 คน โดยมีผมเป็นชายหนุ่มคนเดียวครับ

หลักสูตร "กระป๋องแปลงร่าง" เป็นการนำกระป๋องน้ำดื่มมาดัดแปลงเป็นของใช้ต่าง ๆ ซึ่งในหลักสูตรนี้จะเน้นที่การทำกระเป๋าอย่างที่เห็นในภาพข้างบนครับ ซึ่งเป็นกระเป๋าจากฝีมือของผมเอง (บวกกับอาจารย์) ใช้เวลาทำประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ต้องใช้อุปกรณ์สารพัดอย่าง แต่สนุกมากครับ ระหว่างทำจะรู้สึกว่าสมองโล่ง เพราะต้องจดจ่อ มีสมาธิกับการทำ ซึ่งต้องอาศัยความละเอียดรอบคอบพอสมควร

ผมสนใจหลักสูตรนี้ตั้งแต่อ่านบทความสัมภาษณ์อาจารย์ผู้สอน คือ อาจารย์พิมพวัน นาคะศิริในนิตยสาร Go Training แล้ว เพราะคิดว่าเป็นการสอนความคิดสร้างสรรค์แนวปฏิบัติที่น่าสนใจมาก ถ้าเป็นไปได้ อาจเรียนเชิญอาจารย์มาสอนในชั้นเรียนวิชา Innovative Thinking 2009

อาจารย์พิมพวัน นาคะศิริ ใจดีมากครับ ถ่ายทอดวิธีการทำอย่างละเอียด และรับเปิดสอนการดัดแปลงกระป๋องเป็นสิ่งของหลายชนิด เช่น กระเป๋า กระเป๋าโทรศัพท์ หมวก ที่ใส่ของ เป็นต้น ถ้าใครสนใจอยากเรียน ลองติดต่อนิตยสาร Go Training เพราะจะมีการเปิดสอนเป็นระยะ ๆ ครับ

ภาพนี้คือสิ่งประดิษฐ์ต่าง ๆ ที่อาจารย์พิมพวันได้นำมาแสดงให้พวกเราดู

เชิญอบรมเรื่อง "กัวซาบำบัดโรค" วันอาทิตย์ที่ 7 มิย. 2552

2009-06-03T22:17:00.000-07:00

การใช้ Mind Map เป็น Wedding Planner

2009-05-31T03:11:00.000-07:00

บทความนี้ตีพิมพ์ในวารสาร Go Training ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ 2552 ครับ บทความตอนต่อไปที่จะเขียนถัดจากบทความนี้คือ "การใช้ Mind Map เป็น Baby Planner" คาดว่าจะเขียนประมาณเดือนมกราคม 2553 หลังจากที่เจ้าตัวน้อยคลอดออกมาครับ

ของเล่นฝึกความคล่องแคล่วของมือ

2009-05-20T03:05:00.000-07:00

เนื้อหาครั้งนี้มาจากบทความเรื่อง "จักกลิ้ง รูบิค โยโย่ ควงปากกา เกี่ยวข้องอะไรกับการเรียนคอมพิวเตอร์ ?" ซึ่งผมเขียนและตีพิมพ์ในวารสาร Go Training ฉบับเดือนเมษายน 2552 ครับ

เมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2552 ถ้าใครได้ไปที่ห้องเรียนของภาควิศวกรรมคอมพิวเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จะเห็นว่ามีนิสิตบางคนกำลังเล่นรูบิค บางคนกำลังโยนจักกลิ้ง หลายคนกำลังโยนโยโย่ด้วยกัน และอีกหลายคนจับกลุ่มนั่งควงปากกากัน คงจะสงสัยว่านิสิตเหล่านี้กำลังทำอะไรกันอยู่ ?

ที่จริง พวกเขากำลังเตรียมตัวสอบวิชา Hack Your Mind (รายละเอียดของเนื้อหาวิชานี้สามารถอ่านจากวารสาร Go Training ฉบับเดือนมีนาคม 2552 ครับ) ผมได้กำหนดการทดสอบที่เรียกว่า “การแสดงทักษะของเล่นที่ใช้ความคล่องแคล่วของมือ” ซึ่งผู้เรียนทุกคนจะต้องแสดงทักษะของเล่นอย่างใดอย่างหนึ่งได้แก่ จักกลิ้ง โยโย่ ควงปากกา โดยแสดงอย่างน้อย 4 ท่า และรูบิคนั้นจะต้องทำให้ผ่านอย่างน้อย 2 ครั้ง โดยให้เลือกของเล่นตามความสมัครใจ

หลายท่านคงสงสัยว่า ผมให้นิสิตคอมพิวเตอร์สอบทักษะของเล่นเหล่านี้เพื่ออะไร ? ทำไมไม่สอบการขียนโปรแกรมหรือสร้างเว็บไซต์หรือสร้างหุ่นยนตร์ซึ่งน่าจะตรงกับศาสตร์คอมพิวเตอร์โดยตรงมากกว่า ?

แน่นอนครับว่านิสิตคอมพิวเตอร์ได้ทำสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นมาแล้วอย่างมาก ทั้งที่เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนหรือการเข้าร่วมแข่งขันด้านคอมพิวเตอร์โดยสมัครใจ อย่างไรก็ตาม งานด้านเทคโนโลยีสารสนเทศหรือคอมพิวเตอร์ เป็นงานที่ใช้ฐานคิดหรือใช้สมองอย่างมาก ปัจจุบันนักศึกษาที่เรียนด้านคอมพิวเตอร์ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เช่น การพิมพ์งาน เขียนโปรแกรม เล่นเกมออนไลน์ เว็บ แชต ฯลฯ ยิ่งปัจจุบันโทรศัพท์มือถือเป็นปัจจัยที่ห้าไปแล้ว ทำให้นักศึกษาใช้เวลาว่างที่หลงเหลืออยู่กับโทรศัพท์มือถือ ดังนั้น นักศึกษาจำนวนมากขาดการออกกำลังกาย สายตาและร่างกายตึงเครียดเพราะไม่ได้เปลี่ยนอิริยาบถ อีกทั้งสมองเหนื่อยล้าเพราะใช้งานติดต่อกันเป็นเวลานาน

ดังนั้นงานอดิเรกที่เหมาะกับวิชาชีพฐานคิด เช่น นักคอมพิวเตอร์ ควรเป็นกิจกรรมที่ใช้ฐานกายเพื่อทำให้เกิดความสมดุลในชีวิต หรือเป็นกิจกรรมที่ทำให้สมองได้พักผ่อน หรือพัฒนาสมองให้ทำงานดียิ่งขึ้น ปัจจุบันเชื่อกันว่าความสามารถในการใช้มืออย่างคล่องแคล่วทำให้สมองทำงานได้ดีขึ้นด้วย อีกทั้งช่วยฝึกสมาธิ ประสาทสัมผัสด้านต่าง ๆ

ไมเคิล เจ เกลบ์(Micahel J. Gelb) ผู้เขียนหนังสือขายดีหลายเล่มเคยเขียนว่า เขาได้ไปสัมภาษณ์ศาสตราจารย์เรย์มอนด์ ดาร์ท (Raymond Dart) ซึ่งเป็นนักมนุษยวิทยา และนักกายวิภาคที่มีชื่อเสียง โดยถามว่า เขาต้องการฝากข้อความใดถึงมนุษยชาติรุ่นถัดไป เรย์มอนด์ตอบว่า “บอกพวกเขารักษาสมองให้สมดุล รักษาร่างกายให้สมดุล อนาคตของมนุษยชาติอยู่ที่ผู้ถนัดทั้งสองมือ” โรเจอร์ วอน โอช(Roger Von Oech) นักเขียนหนังสือด้านความคิดสร้างสรรค์ที่มีชื่อเสียงก้องโลก กล่าวว่า ในขณะที่เขากำลังแก้ปัญหาที่ยุ่งยากหรือใช้ความคิดสร้างสรรค์ เขามักใช้มือจับสิ่งของหรือทำสิ่งต่าง ๆ ไปด้วย ซึ่งทำให้ความคิดของเขาโลดแล่นขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงเกิดแรงบันดาลใจที่จะให้ลูกศิษย์ของผมได้ลองเปลี่ยนกิจกรรมบ้าง โดยเสนอการทดสอบของเล่นที่ใช้ความคล่องแคล่วของมือ ซึ่งภาษาอังกฤษเรียกว่า dexterity toy ซึ่งผมเลือกของเล่น คือ จักกลิ้ง โยโย่ ควงปากกา และรูบิค ด้วยเหตุผลดังนี้

สามารถหาซื้อได้ง่าย ราคาไม่แพง เช่น ลูกจักกลิ้งสามารถซื้อได้ที่ถนนข้าวสาร ราคาชุดละ 100 บาท โยโย่ราคาประมาณ 100 บาท (อาจราคาสูงกว่านี้ ขึ้นกับคุณภาพ) ส่วนรูบิคราคาถูกกว่านั้นอีก ควงปากกา ก็ใช้ปากกาอะไรก็ได้
สามารถฝึกฝนได้ด้วยตนเอง เพราะสามารถหาคู่มือการเล่น หนังสือ วิดีโอคลิป ผู้รู้ ได้จากอินเทอร์เน็ต และประเทศไทยก็มีกลุ่มที่สนใจของเล่นเหล่านี้อยู่พอสมควร
เป็นงานอดิเรกและสามารถใช้ในการเข้าสังคมได้เป็นอย่างดี
สามารถฝึกต่อเนื่องไปได้เรื่อย ๆ เพราะมีกระบวนท่าใหม่ ๆ ให้ฝึกฝนได้ตลอดเวลา ถ้าใครที่ “เจ๋ง” ก็อาจไปร่วมแข่งขันได้ เป็นการเพิ่มประสบการณ์ชีวิตอีกด้าน
เป็นการฝึกสมาธิภายในตัว เพราะต้องตั้งใจจดจ่อ จึงจะฝึกได้สำเร็จ
สนุกสนานทั้งตัวอาจารย์และผู้เรียน !!! นี่คงเป็นเหตุผลที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งด้วยกระมังครับ

นิสิตหลายคนให้ความเห็นว่า ต้องการให้มีการสอบทักษะของเล่นเหล่านี้ในรุ่นถัดไป เพราะทำให้สนุกสนาน และผ่อนคลายจากความตึงเครียดที่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์นาน ๆ

ดังนั้น ท่านผู้อ่านท่านใดที่สนใจ อาจลองเลือกของเล่นสักหนึ่งอย่าง แล้วลองหัดเล่นดู ใครจะไปรู้ คุณอาจมีพรสวรรค์ที่ซ่อนเร้นอยู่ก็ได้นะครับ

วันนี้ คุณใช้ “มือ” แล้วยังครับ ?

ข้อมูลเพิ่มเติม
ของเล่นที่ใช้ความคล่องแคล่วของมือ http://en.wikipedia.org/wiki/Dexterity_play

เว็บไซต์จักกลิ้งของไทย http://www.jugglingplus.com/
เว็บไซต์ควงปากกาของไทย http://www.thaispinner.com/
เว็บไซต์รูบิคของไทย http://www.thailandcube.com/
เว็บไซต์โยโย่ของไทย http://www.yoyothailand.com/

การก้าวข้ามกับดักของผู้เชี่ยวชาญ

2009-05-19T01:48:00.001-07:00

ผมได้ส่งบทความเรื่อง "การก้าวข้ามกับดักของผู้เชี่ยวชาญ" เพื่อตีพิมพ์ในคอลัมน์ Guest Corner ของวารสาร Go Training ฉบับเดือนพฤษภาคม 2552 จึงขอนำบทความนี้มาเผยแพร่ใน blog ของผมครับ

เคยได้อ่านข้อความที่ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้มีชื่อเสียงต่อไปนี้พูดไหมครับ ?

ผู้อำนวยการสำนักงานจดสิทธิบัตรของสหรัฐเคยเสนอให้ยุบสำนักงานจดสิทธิบัตรในปีค.ศ. 1899 เพราะว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างที่มนุษย์สามารถประดิษฐ์ ได้ถูกคิดค้นจนหมดแล้ว”

ลอร์ด เคลวิน ประธานราชบัณฑิตแห่งอังกฤษกล่าวว่า “เครื่องจักรบินได้ที่หนักกว่าอากาศไม่มีทางเป็นไปได้”

ประธานบริษัทวอร์เนอร์ บราเธอร์กล่าวในขณะที่หนังเงียบเฟื่องฟูว่า “ไม่มีใครอยากฟังเสียงดาราพูดในภาพยนตร์หรอก”

บิล เกตส์แห่งไมโครซอฟต์เคยกล่าวว่า “หน่วยความจำ 640 กิโลไบต์เพียงพอสำหรับทุกคน”

ถ้าท่านผู้อ่านลองค้นหาใน Google แล้วใส่คำว่า “missed predictions” หรือ “predictions that missed the mark” ซึ่งหมายถึงคำทำนายที่ผิดพลาด จะพบข้อความหรือคำทำนายจำนวนมากที่กล่าวโดยผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงทั้งหลาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคำพูดในทำนองว่า สิ่งนั้นเป็นไปไม่ได้ หรือไม่มีความสำคัญ แต่ผิดพลาดไม่ตรงกับความจริงในปัจจุบัน ข้อความที่ยกมาข้างบนคือส่วนหนึ่งของคำทำนายที่ผิดพลาดนั่นเอง

การที่ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงกล่าวข้อความหรือคำทำนายบางอย่างที่ผิดพลาด ทั้งๆ ที่พวกเขามีประสบการณ์หรือมีความรู้เป็นอย่างดีในวงการนั้น ก็เพราะความเป็นผู้เชี่ยวชาญทำให้พวกเขามองเห็นในสิ่งที่พวกเขาเคยเห็นหรือเคยเรียนรู้และยึดติดกับกรอบความรู้เดิมจนพลาดการมองเห็นโอกาสใหม่ ๆ ผมขอเรียกลักษณะเช่นนี้ว่า “กับดักของผู้เชี่ยวชาญ”

เราจะหลีกเลี่ยงกับดักของผู้เชี่ยวชาญได้อย่างไร ? ผมขอแนะนำ “กฎสามข้อของคล้าก” เพื่อหลีกเลี่ยงกับดักของผู้เชี่ยวชาญครับ ผู้เสนอกฎสามข้อของคล้ากคือ เซอร์ อาเธอร์ ซี คล้าก ( Sir Arthur C. Clarke 1917-2008 ) นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงระดับโลก ซึ่งมีผลงานมากมาย เช่น 2001 จอมจักรวาล (2001 : A Space Odyssey) , สู่สวรรค์ (The Fountains of Paradise) , ดุจดั่งอวตาร (Rendezvous with Rama)

กฏสามข้อของคล้ากมีรายละเอียดดังนี้

1. เมื่อใดก็ตามที่นักวิทยาศาสตร์อาวุโสที่มีชื่อเสียงกล่าวว่าสิ่งใดเป็นไปได้ มีแนวโน้มสูงว่าเขาจะถูก ถ้าเขากล่าวว่าสิ่งใดเป็นไปไม่ได้ มีแนวโน้มสูงว่าเขาจะผิด
กฎข้อหนึ่งสามารถใช้ได้กับทุกวงการ ไม่จำเป็นว่าใช้กับวงการวิทยาศาสตร์เท่านั้น ถ้าเราเปลี่ยนคำว่า “นักวิทยาศาตร์อาวุโสที่มีชื่อเสียง” เป็น “ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียง” เราจะพบว่ากฎข้อหนึ่งคือคำแนะนำแก่ผู้เชี่ยวชาญทุกคนนั่นเอง และช่วยเตือนใจเราเรื่องกับดักของผู้เชี่ยวชาญได้เป็นอย่างดี

ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงหลายคน “หน้าแตก” เพราะพูดว่าบางสิ่งเป็นไปไม่ได้ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์เคยกล่าวในทำนองว่า ระเบิดปรมาณูไม่สามารถเป็นไปได้ เฟร็ด สมิธ ผู้ก่อตั้งเฟดเดอรัล เอ็กซเพรสเคยเสนอแนวคิดแก่อาจารย์เรื่องไปรษณีย์ที่รวดเร็วแต่คิดค่าบริการเพิ่มเติมในขณะที่เรียนมหาวิทยาลัย แต่โดนอาจารย์ตอบกลับมาว่า “ถ้าอยากได้เกรดที่ดีกว่าซีแล้วละก็ ขอให้เสนอแนวคิดที่เป็นไปได้มากกว่านี้” ดังนั้นจะเห็นได้ว่า แม้แต่อาจารย์มหาวิทยาลัยก็ยังคาดการณ์ผิดได้เช่นกัน

2. วิธีเดียวในการค้นหาขีดจำกัดของความเป็นไปได้ คือ การก้าวข้ามมันสักเล็กน้อยไปสู่ความเป็นไปไม่ได้
บางครั้ง “ความเป็นไปไม่ได้” คือสิ่งที่เราทึกทักเองในจิตใจมากกว่า ถ้ามองในมุมมองของการพัฒนาตนเอง กฎข้อนี้คือการออกนอกกรอบความเคยชินหรือ Comfort Zone นั่นเอง เราอาจคิดว่าไม่สามารถทำบางอย่างได้ เช่น การอดอาหารเย็น แต่สำหรับผู้ชายที่บวชพระและต้องงดอาหารเย็นโดยสิ้นเชิง เขาจะต้องทำให้ได้ หรือการเลิกพฤติกรรมบางอย่างที่ติดงอมแงม และจำเป็นต้องเลิกให้ได้เพื่อสุขภาพ เช่น การสูบบุหรี่ การดื่มสุรา หลายคนก็สามารถเลิกนิสัยที่ไม่ดีเหล่านั้นได้

หลายปีก่อน ผมรู้จักเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งเรียนปริญญาโทด้านคอมพิวเตอร์และเริ่มทำวิทยานิพนธ์เพียงเล็กน้อย เพราะยังมีเวลาเหลืออีกสองปี แต่เนื่องจากอาจารย์ที่ปรึกษาให้เกรดวิทยานิพนธ์ผ่านทั้งหมด ทำให้รุ่นพี่ผมต้องทำวิทยานิพนธ์ทั้งหมดให้เสร็จภายในหนึ่งภาคการศึกษา มิฉะนั้นจะถูกให้ออกตามระเบียบของมหาวิทยาลัย โดยปกติแล้ว นักศึกษาส่วนใหญ่จะคิดว่าการทำวิทยานิพนธ์ให้สำเร็จในหนึ่งภาคการศึกษาเป็น “เรื่องที่เป็นไปไม่ได้” แต่เนื่องจากสถานการณ์บังคับ ในเทอมนั้นรุ่นพี่ผมจึงต้องทุ่มเทเต็มที่เพื่อทำวิทยานิพนธ์ให้สำเร็จให้ได้ภายในหนึ่งภาคการศึกษา และสามารถสอบผ่านได้สำเร็จ กลายเป็นว่าเขาสามารถจบเป็นคนแรกๆ ของรุ่นโดยไม่ได้ตั้งใจ

ท่านผู้อ่านอาจเคยได้ยินเรื่องเล่าขานว่า นโปเลียน โบนาปาร์ต จักรพรรดินักรบแห่งฝรั่งเศสต้องการลบคำว่า “เป็นไปไม่ได้” ออกจากพจนานุกรม เพราะนโปเลียนคิดว่า “ในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”

3. เทคโนโลยีที่ก้าวหน้ามากพอจะไม่แตกต่างจากเวทย์มนต์
กฎข้อนี้มักกล่าวถึงในนิยายวิทยาศาสตร์และภาพยนตร์อยู่เสมอ เช่น เล็กซ์ ลูเธอร์ ซึ่งเป็นคู่ปรับของซุปเปอร์แมนได้กล่าวประโยคนี้ในภาพยนตร์เรื่อง “Superman Returns” ซึ่งอ้างถึงเทคโนโลยีของดาวคริปตันซึ่งเป็นดาวเกิดของซุปเปอร์แมน

ตัวละครสำคัญในภาพยนตร์ชุด “สตาร์ วอร์ส” คืออัศวินเจไดซึ่งมีความสามารถพิเศษในการใช้พลังจิตควบคุมวัตถุให้เคลื่อนที่ได้ หลายคนอยากมีพลังเช่นนั้นบ้าง แต่คงได้แต่ฝันและคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น แต่ปัจจุบันเริ่มมีการพัฒนาเทคโนโลยีที่สามารถใช้คลื่นสมองควบคุมวัตถุกายภาพได้แล้ว เช่นบริษัทแห่งหนึ่งกำลังพัฒนาของเล่นที่ใช้ “คลื่นสมอง” ควบคุมลูกบอลให้เคลื่อนที่ได้ ชื่อ “Force Trainer” ดังนั้นในอนาคตอันใกล้ เราจะได้เห็นเทคโนโลยีหลายอย่างที่แปลกมหัศจรรย์มากขึ้น เช่น เราอาจได้ฟังเพลงที่ต้องการในเอ็มพี 3 โดยการคิดชื่อเพลงในใจเท่านั้น

อันที่จริงกฎทั้งสามข้อของคล้ากคือ คำแนะนำให้เราเปิดใจต่อความเป็นไปได้ทั้งหลาย ดังนั้นถ้าเราเปิดใจกว้าง ไม่ยึดติดกับกรอบความรู้ ประสบการณ์เดิม เราจะเห็นว่าทุกสิ่งเป็นไปได้เสมอ และเห็นโอกาสในทุกสิ่งทุกอย่างโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เทคโนโลยีในปัจจุบันกำลังพัฒนาก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วมาก ดังนั้นสิ่งที่เคยเป็นความฝันในนิยายวิทยาศาสตร์จะเริ่มกลายเป็นความจริง สิ่งที่คนรุ่นก่อนได้แต่ฝัน จะกลายเป็นสิ่งที่คนรุ่นเราสามารถจับต้องได้

ผมขอปิดท้ายบทความนี้ด้วยคำพูดที่โด่งดังของชุนเรียว ซูซูกิ (Shunryu Suzuki) ปรมาจารย์เซ็นชาวญี่ปุ่นว่า

“In beginner’s mind there are many possibilities
In expert’s mind there are only few.”

“ในจิตใจของผู้เริ่มต้นมีความเป็นไปได้มากมาย
ในจิตใจของผู้เชี่ยวชาญมีความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อย”

ขอให้เรามีความรู้อย่างผู้เชี่ยวชาญ และมีจิตใจที่เปิดกว้างอย่างผู้เริ่มต้นกันเถิดครับ

ความเป็นมาของวิชาชี่กง

2009-05-17T02:56:00.000-07:00

ไม่มีใครทราบครับว่าวิชาชี่กงกำเนิดมาตั้งแต่เมื่อใด ใครเป็นผู้ก่อตั้ง เพราะศาสตร์นี้มีมานานหลายพันปีแล้ว ชี่กงคือวิธีการรักษาตัวเองตามธรรมชาติอย่างหนึ่ง เช่น เวลาเราปวดท้อง เราก็จะเอามือลูบหรือคลำบริเวณท้อง นวดไปได้สักพัก ก็อาจรู้สึกอาการดีขึ้น พอหลายคนทำอย่างนี้แล้วอาการดีขึ้น ก็เกิดเป็นท่าชี่กงขึ้นมา หรือถ้าปวดเอว ก็บิดตัวไปมา ทำให้สบายขึ้น ก็เกิดเป็นท่าชี่กงขึ้นมาได้

หลายท่านคงเคยได้ยินว่า สิ่งสำคัญในการศึกษาชี่กงคือ "เส้นประสาทลมปราณ" ซึ่งวิทยาศาสตร์ไม่สามารถค้นพบได้ว่าอยู่ที่ใด แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเส้นประสาทลมปราณมีจริง ?

ที่เรารู้ว่าร่างกายเรามีเส้นประสาทลมปราณก็เพราะว่าผู้มีจิตหยั่งรู้สมัยก่อนได้นั่งสมาธิและใช้ "ดวงตาภายใน" มองเห็นว่าในร่างกายของเรามีเส้นประสาทลมปราณต่าง ๆ เต็มไปหมด ถ้ามีเพียงคนเดียวเห็น ก็คงไม่น่าเชื่อถือเท่าไรนัก แต่ทว่าผู้มีจิตสมาธิชั้นสูงจำนวนมากเห็นตำแหน่งเส้นประสาทลมปราณเหมือนกัน จึงสรุปได้ว่าร่างกายเรามีจริง และเขียนเป็นตำราและสอนสืบทอดกันต่อมา ซึ่งเส้นประสาทลมปราณนี้เองก็ทำให้เราสามารถฝังเข็มตามจุดต่าง ๆ เพื่อให้เลือดลมเดินสะดวก และหายจากอาการเจ็บไข้ได้ป่วย

ชี่กงคือศาสตร์ที่ใช้พลังภายในของตัวเองรักษาตนเองหรือรักษาผู้อื่น ส่วนฝังเข็มเป็นการใช้เครื่องมือภายนอกเพื่อช่วยให้พลังที่อุดตันของคนไข้เดินได้สะดวก ในสมัยโบราณ มีการใช้หินแหลมแทนเข็มเพื่อรักษาจุดต่าง ๆ ส่วนฮวงจุ้ยคือการศึกษาเรื่องพลังของสิ่งแวดล้อมที่มีผลต่อตัวมนุษย์ ก็จัดได้ว่าเป็นการศึกษาชี่แขนงหนึ่งด้วยเช่นกัน

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมเกิดอาการคล้าย ๆ กับไหล่ติดหรือกล้ามเนื้อยึดทางด้านซ้าย เกิดอาการปวดและเคลื่อนไหวลำบากมาก ซึ่งผมเดาว่าคงเกิดจากการนอนผิดท่าในคืนนั้นเป็นเวลานาน จึงได้ไปพบแพทย์เพื่อให้ดูอาการและทานยาคลายกล้ามเนื้อ คุณหมอแนะนำว่า ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้น ให้ลองใช้วิธีฝังเข็มดู พอผมได้ยินเช่นนั้น ผมก็คิดในใจว่า "ถ้าฝังเข็มสามารถรักษาอาการกล้ามเนื้อยึดของผมได้ ผมน่าจะใช้ชี่กงแทน เพราะเป็นเรื่องเดียวกัน และไม่ต้องเสียเงินด้วย" แต่โชคดีที่ทานยาวันสองวัน อาการก็หายเกือบเป็นปกติ

แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ เวลาที่ผมนั่งสมาธิเสี่ยวโจวเทียน บางครั้งจะเกิดอาการปวดบริเวณด้านหลังซ้าย และอาการที่ปวดก็จะขยับไปเรื่อย ๆ เหมือนกับหนอนที่ชอนไช ผมเดาว่าคงเป็นเพราะชี่อุดตัน ดังนั้นเวลาฝึกเสี่ยวโจวเทียนหรือชี่กง ก็จะเกิดพลังที่จะไปทะลุทะลวงส่วนที่อุดตัน และทำให้เกิดอาการปวด และเมื่อออกจากสมาธิแล้ว ส่วนที่ปวดนั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง

ตอนนี้วิทยาศาตร์สมัยใหม่เริ่มสนใจศาสตร์ด้านพลังงานมากขึ้น ซึ่งคนโบราณได้ค้นพบเรื่องนี้มานานแล้ว แต่วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ต้องใช้อุปกรณ์เครื่องมือที่ทันสมัยเพื่อใช้ในการตรวจจับพลังงานเหล่านี้ ในขณะที่คนโบราณใช้ "จิตที่เป็นสมาธิ" ในการค้นพบโดยไม่ต้องใช้เครื่องมือใด ๆ ทั้งสิ้น

เชิญฟังสัมมนา "กบจำศีล อดอาหารล้างพิษ"

2009-04-22T02:26:00.000-07:00

ศูนย์ชี่กงเพื่อสุขภาพ ขอแจ้งข่าวดี ! สำหรับท่านที่ใส่ใจรักสุขภาพ

เข้าร่วมสัมมนา กบจำศีล “อดอาหารล้างพิษ” วันอาทิตย์ที่ 3 พฤษภาคม 2552
เวลา 09.00 – 12.00 น.
โดย อาจารย์หยาง เผยเซิน
ณ ห้องทิพย์วิมาน โรงแรมบางกอกเซ็นเตอร์ (ตรงข้ามหัวลำโพง)

หัวข้อสัมมนา
1. ทำไมต้องอดอาหารล้างพิษ
2. โทษของพิษในลำไส้ (โทษของซู่เปี้ยน)
3. เซลล์มะเร็งกับ 3 ก.
4. อาการบ่งบอก ของพิษในลำไส้

ค่าเข้าร่วมสัมมนาเพียง 250 บาท /ท่าน
(ผู้เข้าร่วมสัมมนารับ แผ่นกัวซาเขาวัว 1 ชิ้น ฟรี ! ได้ภายในงาน)
กรุณาติดต่อเพื่อสำรองที่นั่ง โทร. 02-6370121 , 02-6370122

ใช้ twitter แล้วครับ

2009-04-21T05:08:00.000-07:00

ขณะนี้ผมใช้ twitter ค่อนข้างบ่อย ดังนั้นสามารถติดตามข่าวสารที่น่าสนใจได้จาก

twitter.com/thongnet ครับ

เชิญฟังสัมมนา "เสี่ยวโจวเทียน" ฟรี

2009-02-11T17:51:00.000-08:00

ขอเรียนเชิญสมาชิกชี่กงทุกท่านที่สนใจวิชาเสี่ยวโจวเทียน เข้าร่วมการสัมมนา “แนะนำเสี่ยวโจวเทียน” โดย อาจารย์หยาง เผยเซิน ในวันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม 2552 เวลา 9.00 – 11.00 น. ณ ศูนย์ชี่กง เพื่อสุขภาพ ถนนทรัพย์ ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น พร้อมอาหารว่าง และเอกสาร

เสี่ยวโจวเทียน เป็นคัมภีร์ล้ำค่าของสำนักเต๋าที่มีประวัติความเป็นมาหลายร้อยปี เป็นวิชาที่ฝึกพลัง (ปราณ) ให้ขับเคลื่อนไปยังจุดสำคัญในร่างกายเพื่อปรับความสมดุลของพลังหยิน-หยาง สร้างภูมิต้านทานให้เกิดขึ้นทำให้ร่างกายสามารถบรรเทาโรคเรื้อรัง เช่น โรคเก๊า โรคภูมิแพ้ ไซนัสอักเสบ ไมเกรน ปวดเมื่อยตามข้อกระดูกฯลฯ หากมีการฝึกอย่างต่อเนื่องจะสามารถขจัดโรคต่างๆ ได้

นอกจากนี้ การฝึกเสี่ยวโจวเทียนยังสามารถย้อนวัยของผู้ฝึก เนื่องจากผลการฝึกสามารถกระตุ้นต่อมฮอร์โมนต่างๆ ในร่างกายให้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพจึงทำให้ผู้ฝึกสามารถคงความเป็นหนุ่มสาว ตามตำราโบราณได้บันทึกว่า หากฝึกจนถึงขั้นกำเนิดพลัง 100 ครั้งอายุจะย้อนวัยได้ถึง 8 ปี การฝึกเป็นประจำ จะทำให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรงใบหน้าสดใส และดูอ่อนกว่าวัยอย่างชัดเจน

ด่วน! สามารถสำรองที่นั่งก่อนวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2552
สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ ศูนย์ชี่กงเพื่อสุขภาพ โทร. 02-637-0121-2
รับจำนวนจำกัด (ฟรีตลอดงาน)

จาก http://www.qigongthai.com/index.php?name=news&file=readnews&id=35

บันทึกเสียวโจวเทียนสัญจร วันที่ 20-22 ธันวาคม 2551

2009-02-09T06:41:00.000-08:00

นี่เป็นบทความที่ผมเขียนลงจดหมายข่าวของชมรมชี่กง ประจำเดือนกุมภาพันธ์ 2552 ครับ ซึ่งเป็นบันทึกประสบการณ์ของการฝึกเสี่ยวโจวเทียนนอกสถานที่ ในวันที่ 20-22 ธันวาคม 2551

ในวันเสาร์ที่ 20 ธันวาคม ผมได้นัดกับคุณสมพิชัยเพื่อเดินทางไปคุ้มหม่อมไฉไล จังหวัดกาญจนบุรี โดยขับรถไปกันเอง เนื่องจากที่นั่งในรถบัสเต็มไปหมดแล้ว พวกเราได้ไปถึงสถานที่ประมาณบ่ายโมงกว่า ก็พบว่ารถบัสใหญ่ก็ได้มาถึงแล้วเช่นกัน และทานอาหารกลางวันกันเสร็จเกือบหมดแล้ว พวกผมสองคนจึงเข้าไปทานอาหารกลางวัน ซึ่งบรรยากาศของคุ้มหม่อมไฉไลร่มรื่นมาก มีสภาพเป็นป่า และช่วงนั้นอากาศเย็นสบายมาก

หลังจากที่ทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ผมก็ไปรับกุญแจห้อง ปรากฏว่า ห้องของผมสองคนอยู่ไกลที่สุด ต้องเดินขึ้นไปบนเขา แต่ห้องพักของเราก็น่าอยู่มาก ระหว่างนั้น พวกเราก็เดินสำรวจห้องของแต่ละคน ก็พบว่าห้องของแต่ละคนจะมีรูปแบบไม่เหมือนกันเลย แต่ก็ร่มรื่นน่าอยู่

ในช่วงบ่าย พวกเราก็เข้าห้องเรียนเป็นเด็กนักเรียนของเหล่าซือ ผมสังเกตว่ามีผู้ที่เข้าอบรมครั้งนี้ประมาณ 70-80 คน และเคยถามคุณกิ๊บก่อนหน้านี้ ก็ได้ทราบว่าเราได้เหมาจองห้องพักทั้งหมดไว้ ดังนั้นที่คุ้มหม่อมไฉไลจะมีแต่พวกเราเท่านั้น จากนั้นเหล่าซือก็ได้สอนเสี่ยวโจวเทียนในขั้นต่าง ๆ พักทานอาหารว่าง เรียนต่อ และทานอาหารเย็น โดยเหล่าซือนัดพวกเราให้มานั่งฝึกเสี่ยวโจวเทียนตอนกลางคืน ซึ่งในคืนวันเสาร์ พวกเราก็นั่งตั้งแต่ห้าทุ่มจนถึงประมาณตีหนึ่ง นี่เป็นการนั่งสมาธิเสี่ยวโจวเทียนที่นานที่สุดและดึกที่สุดเท่าที่ผมเคยนั่ง หลังจากเสร็จแล้ว ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้น(วันอาทิตย์) ทั้งผมและคุณสมพิชัยต่างตื่นสายโดยมิได้นัดหมาย เพราะเราต่างคิดว่า ควรพักผ่อนให้เต็มที่ เพื่อจะได้ฝึกได้อย่างมีประสิทธิภาพ ปรากฏว่า เมื่อเดินเข้าไปในห้องเรียนประมาณ 10 โมงกว่า ทุกคนเลยทราบว่าทั้งคุณสมพิชัยและผมต่างมาสายทั้งคู่ แฮะ แฮะ ไม่เป็นไรครับ จากนั้นก็เรียนและฝึกเหมือนเดิม โดยวันนี้อาหารว่างพิเศษคือบัวลอย ซึ่งบัวลอยของที่นี่อร่อยมากครับ ทุกคนต่างติดใจกันทั้งนั้น ระหว่างที่ทานอาหารว่าง พวกเราก็คุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน หรือทำความรู้จักกัน ผมยังไม่เคยพบหลายท่านมาก่อน ก็เลยทราบว่าท่านเหล่านั้นเรียนเสี่ยวโจวเทียนในวันอังคารเช้า เพราะผมเรียนเสี่ยวโจวเทียนในวันอังคารเย็น

ในเย็นวันอาทิตย์นี้ มีโปรแกรมพิเศษคือไปดูดาวกัน ซึ่งที่คุ้มหม่อมไฉไลจะมีลานให้ดูดาว หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ประมาณหนึ่งทุ่ม พวกเราก็เดินไปลานดูดาวกัน แต่ทางคุ้มหม่อมไฉไลก็มีรถรับส่งให้ด้วย เมื่อไปถึงลานดูดาว ก็พบว่าทางคุ้มหม่อมไฉไลได้เตรียมการให้พวกเราอย่างดี มีทั้งเครื่องดื่มร้อน ๆ และมีเตียงพับให้นอนดูดาวอย่างสบาย แต่เนื่องจากจำนวนคนมีมากกว่าเตียง ดังนั้นจึงต้องสลับกันนอน ในคืนวันอาทิตย์ ดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ทำให้ผมนึกถึงเด็กกรุงเทพว่าไม่มีโอกาสได้เห็นดาวอย่างนี้ เพราะในเมืองกรุงมีแต่แสงไฟและหมอกควันทำให้บดบังท้องฟ้า ในขณะที่ชนบทไม่มีแสงไฟหรือหมอกควัน ทำให้ท้องฟ้าได้เปิดเผยความงามได้อย่างเต็มที่ อ้อ ! ผมยังเพิ่งทราบว่า มีท่ารับพลังจากดวงดาวเข้าทางจุดฮุ่ยอินด้วย ถ้าจุดฮุ่ยอินของใครยังไม่เปิดหรืออยากทราบว่าทำอย่างไร ลองสอบถามสมาชิกที่ไปดูดาวนะครับ

พวกเราดูดาวประมาณสักครึ่งชั่วโมง เสร็จแล้ว ก็กลับไปฝึกเสี่ยวโจวเทียนรอบดึกกันต่อ แต่คืนนี้ฝึกถึงประมาณเที่ยงคืนกว่าเท่านั้น ก็แยกย้ายกลับไปพักผ่อน

ในวันจันทร์เช้า เหล่าซือก็ทบทวนเนื้อหาเสี่ยวโจวเทียนอีกครั้ง และบอกว่าได้จองคุ้มหม่อมไฉไลที่กาญจนบุรีไว้แล้วในช่วงระหว่างวันที่ 20-22 ธันวาคม 2552 เพราะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับการฝึกเสี่ยวโจวเทียนมาก จากนั้นก็ทานอาหารกลางวัน และเดินทางกลับกรุงเทพ

ผมประทับใจเสี่ยวโจวเทียนสัญจรครั้งนี้มากครับ ได้รู้จักเพื่อนใหม่หลายคน ได้ฝึกเสี่ยวโจวเทียนอย่างจริงจัง และได้รับความรู้จากเหล่าซืออย่างเต็มที่ ดังนั้นผมจึงอยากบอกสมาชิกทุกท่านว่า ถ้ามีการฝึกชี่กงนอกสถานที่ อยากให้เพื่อนสมาชิกไปร่วมกัน เพื่อจะได้เรียนรู้และแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันครับ

สุดยอดไซไฟในดวงใจ : สถาบันสถาปนา

2009-01-30T21:44:00.000-08:00

เดี๋ยวจะมา up ครับ

เสี่ยวโจวเทียนคือความลับของชีวิต

2009-01-27T20:47:00.000-08:00

เมื่อวันอังคารที่ 27 มกราคม ผมก็ไปเรียนเสี่ยวโจวเทียน ซึ่งเหล่าซือทบทวนเนื้อหาการฝึกขั้นที่ห้า มีเนื้อหา ข้อคิดที่ได้จากการเรียนดังนี้ครับ

1. การฝึกเสี่ยวโจวเทียนให้ผ่านขั้น 5 นั้นมีเคล็ดลับว่า "เงียบจนถึงที่สุด แล้วจึงเปลี่ยนแปลง" ซึ่งหมายความว่า การฝึกอะไรก็ตาม จะต้องฝึกฝนจนถึงที่สุด แล้วจึงจะเกิดการเปลี่ยนแปลง เปรียบเหมือน การใช้แว่นขยายโฟกัสแสงให้เผาไหม้กระดาษ เราจะต้องใช้แว่นขยายส่องเป็นเวลานานพอสมควร จึงจะเกิดความร้อนเผาไหม้ได้ หลายคนที่ฝึกชี่กงไม่สำเร็จนั้น เพราะยังฝึกไม่ถึงที่สุด ก็เลิกล้มความพยายามเสียก่อน

2. เมื่อฝึกเสี่ยวโจวเทียนถึงขั้น 5 แล้ว ร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก ใบหน้าจะผ่องใส เกิดออร่าหรือราศีอย่างเห็นได้ชัด เสี่ยวโจวเทียนจัดว่าเป็นความลับของชีวิต เพราะการฝึกเสี่ยวโจวเทียนเป็นการกระตุ้นพลังแฝงที่อยู่ในร่างกายให้ทำงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฝึกขั้น 5 เป็นการกระตุ้นชี่ก่อนกำเนิด ซึ่งแพทย์ปัจจุบันยังไม่รู้จัก

3. เวลาในการฝึกของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถ้าเราฝึกช่วงเวลาไหนแล้ว รู้สึกว่าไม่มีความก้าวหน้า ก็ลองเปลี่ยนเวลาฝึก ในตำราเสี่ยวโจวเทียนแนะนำว่า ควรฝึกระหว่างห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง เหล่าซือบอกว่า เมื่อฝึกถึงเที่ยงคืนห้านาที จะเกิดยา (ขั้นที่ 5) ทุกครั้ง ก็เลยไปถามคุณแม่ของเหล่าซือ คุณแม่ของเหล่าซือบอกว่า เหล่าซือเกิดเวลาเที่ยงคืนห้านาที ดังนั้นเวลาเกิดจึงสัมพันธ์กับเวลาเกิดยา ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลกมาก

ตอนที่ท่านเหลาจื๊อจะออกนอกด่านนั้น คนคุมด่านเห็นท่านเหลาจื๋อมีสง่าราศีผิดคนธรรมดาทั้งๆ ที่ตอนนั้นท่านมีอายุมากแล้ว ธรรมดาคนสูงอายุมากจะดูหม่นหมอง ซึ่งอาจเป็นเพราะอายุ หรือโรคภัยไข้เจ็บ แต่ท่านเหลาจื๊อกลับมีลักษณะที่โดดเด่นมาก คนคุมด่านจึงให้ท่านเหลาจื๊อเขียนหนังสือหนึ่งเล่มก่อน จึงอนุญาตให้ออกนอกด่านได้ เราจึงได้คัมภีร์ "เต๋าเต๊กเก๊ง" ตกทอดจนถึงทุกวันนี้

แนะนำวิชา Hack Your Mind

2009-01-26T06:22:00.000-08:00

ในเทอมปลายปีการศึกษา 2551 (เดือนพย. 2551 - เดือน มีนา 2552) นี้ผมได้เปิดวิชาใหม่ชื่อ Hack Your Mind หรือชื่อทางการคือ Mental Skills for Computer Engineer เพื่อเป็นวิชาเลือกแก่นิสิตภาควิศวกรรมคอมพิวเตอร์ จุฬาฯ ปี 4

หลายคนคงสงสัยว่า วิชานี้เรียนเกี่ยวกับอะไร และเกี่ยวข้องอะไรกับคอมพิวเตอร์บ้าง ?

ที่มาของวิชานี้ก็คือ ผมได้เปิดวิชาเลือกชื่อ Innovative Thinking หรือการคิดเชิงนวัตกรรม ซึ่งเป็นวิชาที่สอนด้านเทคนิคความคิดสร้างสรรค์แก่นิสิตภาคคอมพิวเตอร์เป็นเวลาหลายปีแล้ว นิสิตบางคนก็ถามว่ามีวิชาที่ต่อจากวิชา Innovative Thinking หรือไม่ ซึ่งตอนที่ผมสอนสองสามปีแรก ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะมีวิชาต่อได้อย่างไร เพราะแค่สอนเนื้อหาในเทอมเดียว กว่าจะหาเนื้อหาครบ ก็ยากเย็นอยู่แล้ว

แต่ในช่วงหลัง เริ่มมีเนื้อหาที่ผมคิดว่าน่าจะแบ่งเป็นอีกวิชาหนึ่งได้ เช่น ทักษะด้านการฝึกสมอง การฝึกสมาธิ จินตภาพ mind map การฝึกความจำ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวกับความคิดสร้างสรรค์โดยตรง อีกทั้งมีหลายบริษัทที่บ่นว่านิสิตที่จบไปยังขาดทักษะด้านมนุษย์หรือ Soft skill กันเยอะ เช่น การสื่อสาร การทำงานเป็นทีม เป็นต้น

ผมก็เลยได้แนวคิดว่า น่าจะเปิดเป็นวิชาใหม่ที่เรียนด้านการพัฒนาสมอง ทักษะด้านการนำเสนอ ทักษะด้าน soft skill ต่างๆ ก็เลยเกิดแรงบันดาลใจว่า น่าจะลองเปิดเป็นวิชาใหม่ดู ผมก็เลยเริ่มเปิดเทอมปลายปี 2551 เป็นปีแรกครับ

พอเกิดแนวคิดนี้ปั๊บ ชื่อวิชาที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือ Hack Your Mind ทันที ทุกท่านคงรู้จักคำว่า hacker ซึ่งหมายถึงนักเจาะระบบคอมพิวเตอร์ แต่อันที่จริงคำว่า hack นั้นหมายถึงการปรับปรุงหรือการพัฒนาหรือการแก้ปัญหาอย่างชาญฉลาดก็ได้ นิสิตคอมพิวเตอร์ทุกคนรู้จักคำว่า hack หรือ hacker อย่างดีแล้ว ผมจึงเลือกคำนี้มาเพื่อให้ดูเข้ากับหลักสูตรของภาคคอมพิวเตอร์ แต่ผมจะเรียกเป็นชื่อเล่นครับ ชื่อที่เป็นทางการก็คือ Mental skills for computer engineer ซึ่งอาจแปลได้ว่า "ทักษะด้านจิตใจสำหรับวิศวกรคอมพิวเตอร์"

ในวันต่อไป ผมจะบอกรายละเอียดว่ามีเนื้อหาอะไรบ้าง วิธีการวัดผลเป็นอย่างไร และที่สำคัญที่สุดคือ วิทยากรรับเชิญในวิชานี้ ล้วนแล้วแต่ระดับสุดยอดทั้งสิ้น

ประเดิม blog ครั้งแรก

2009-01-21T05:15:00.001-08:00

หลังจากที่อ่าน blog ของนิสิต โดยบังคับให้ทำเป็นงานส่งประจำเทอมในวิชา Innovative Thinking และ Hack Your Mind แล้ว ในที่สุดผมก็คันมืออยากเขียน blog ของตัวเองบ้างแล้ว เพื่อเป็นบันทึกของตัวเองในด้านต่างๆ จะได้ทบทวนประสบการณ์ตัวเองและแบ่งให้คนอื่นอ่านด้วย

เริ่มต้นด้วยวันอังคารที่ 20 มกราคม 2552 อาจารย์ศุภวรรณ กรีน กลับประเทศอังกฤษ โดยเครื่องบินออกประมาณบ่ายโมงครึ่ง ผมก็ไปถึงคอนโดฯ ของอาจารย์ 9 โมงเช้า แต่กว่าจะออกจากคอนโดฯ ก็ 10 โมง โดยมีพี่เอก น้องทราย พี่แจง น้องจ๊อบ น้องจั๊ก และคุณพ่อพี่เอก รวมกันที่คอนโดฯ แล้วไปสุวรรณภูมิกัน ส่วนน้องปุ้มไปเจอกันที่สนามบินเลย

ตอนไป check-in พี่แจงชี้ให้เห็นคุณแม่ลิเดีย(นักร้องด้วย) น้องจ๊อบพูดเล่นว่า น่าจะไปขอลายเซ็นซะหน่อย จากนั้นพวกเราก็ไปทานอาหารเที่ยงกันที่ S&P แล้ว ผมสั่งข้าวกล้องงอกผัดกระเพาไก่ อร่อยจัง จะต้องหาข้างกล้องงอกมาทานที่บ้านบ้างซะแล้ว

เที่ยงครึ่งพวกเราก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกกันก่อนพี่ศุภวรรณจะเข้าไปข้างใน จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับ ผมก็ติดรถพี่แจงมาลงที่ MRT แล้วก็กลับมาที่จุฬาฯ

ตอนเย็น ก็ไปเรียนหลักสูตรเสี่ยวโจวเทียน ภาษาไทยเรียกว่า วงโคจรสวรรค์น้อย หรือวงโคจรจักรวาลน้อย ภาษาอังกฤษเรียกว่า Small Universe หรือ Small Circulation กับอาจารย์หยาง เผย เซินที่ถนนทรัพย์ (โชคดีที่ใกล้จุฬาฯมาก ผมเดินไป 15 นาทีก็ถึง) ซึ่งถือว่าเป็นวิชาสุดยอดชี่กงและเป็นวิชาลับของลัทธิเต๋า เหล่าซือหรืออาจารย์ของผมได้รับการถ่ายทอดจากสำนักของคิวชู่กี (ถ้าใครอ่านมังกรหยก คงรู้จัก สำนักช้วนจินมีตัวตนจริงๆ ครับ กิมย้งเอาตัวบุคคลที่มีตัวตนจริงมาใส่ในเรื่อง ขนาดอิ่มจี้เพ้ง ที่ปล้ำเซียวเล้งนึ้งในมังกรหยกภาค 2 ยังมีตัวตนจริงเลย ใครที่สนใจ แนะนำให้อ่านหนังสือชื่อ "สกัดจุดยุทธจักรมังกรหยก" ครับ )

เสี่ยวโจวเทียนเป็นวิชานั่งสมาธิแบบเต๋าอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นการเดินลมปราณผ่านเส้นประสาทต๊ก(ข้างหลัง)และหยิม(ข้างหน้า)ปลอดโปร่ง ปกติวิชาชี่กงธรรมดาจะทำให้แก่ช้า สุขภาพแข็งแรงเท่านั้น ส่วนเสี่ยวโจวเทียนเป็นวิชาเดียวที่ถ้าฝึกผ่านขั้น 5 ได้แล้ว จะสามารถย้อนอายุ (Reverse Aging) ได้ และถ้ายิ่งฝึกระดับสูงเรื่อย ๆ จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ ดังนั้นจัดเป็นวิชาสมถะหรืออภิญญาอย่างหนึ่ง

ตอนนี้วงการแพทย์กำลังตื่นเต้นกับ Stem Cell มีน้องคนหนึ่งที่เรียนเสี่ยวโจวเทียนและทำวิจัยด้านนี้บอกว่า เสี่ยวโจวเทียนเป็นการกระตุ้น stem cell อย่างหนึ่งด้วย ที่อินเดียมีวิชากุณฑาลินี โยคะ (Kundalini Yoga) ซึ่งเปรียบเทียบว่าร่างกายมนุษย์มีพลังงานแฝงเร้นเหมือนงูขดตัวอยู่ที่ข้างหลัง การฝึกกุณฑาลินี โยคะเป็นการปลุกพลังงานนี้ให้ตื่นขึ้นมา จะเห็นว่าหลักการคล้ายคลึงกับเสี่ยวโจวเทียนมากครับ

วันนี้เหล่าซือได้ถ่ายทอดเคล็ดลับบางอย่าง ซึ่งคงไม่สามารถเขียนลงในหนังสือได้แน่ๆ เหล่าซือบอกว่าพวกเราโชคดีหรือมีบุญมากที่ได้เรียนวิชานี้ คนจีนถือว่า การที่จะได้เรียนวิชาชั้นสูงนั้น จะต้องประกอบด้วยปัจจัยสี่อย่างพร้อมกัน

1. มีอาจารย์สอน สำคัญที่สุด
2. มีวิธีการที่ถูกต้อง
3. มีเงิน (หลักสูตรเสี่ยวโจวเทียนนี้ ค่าเรียนแค่ 5 หมื่นบาทเอง) ดังนั้นใครที่ไม่มีเงิน คงเรียนไม่ได้แน่ คนจีนถือว่าการมีเงินจัดว่าเป็นบุญอย่างหนึ่ง
4. มีเวลาและพร้อมฝึก หลายคนมีเงินมาก 5 หมื่นบาทถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก แต่ไม่มีเวลาในการฝึก ก็ยังถือว่าไม่พร้อม

ฟังแล้ว รู้สึกว่าโชคดีจังที่ได้มีโอกาสเรียนวิชาลึกซึ้งนี้ ตอนนี้พยายามนั่งสมาธิวันละ 2 ชั่วโมง ตอนเช้ากับก่อนนอนครั้งละ 1 ชั่วโมง เพราะเรียนมา 2 ครั้งแล้ว ยังไม่ผ่านเลย อย่างน้อยก็ต้องฝึกวันละ 1 ชั่วโมง เพราะเหล่าซือบอกว่าต้องขยันฝึกจึงจะผ่าน

วิชาเสี่ยวโจวเทียนแบ่งออกเป็นหลายระดับ ตอนนี้เหล่าซือสอนถึงขั้นห้า ซึ่งมหัศจรรย์พันลึกมาก และมีลูกศิษย์หลายคนฝึกผ่านแล้วด้วย มีพี่คนหนึ่งอายุ 60 กว่าก็ฝึกขั้นห้าได้สำเร็จ แต่ใครที่ฝึกผ่านขั้นสามได้ ก็คุ้มห้าหมื่นบาทแล้ว เพราะถ้าฝึกขั้นสามผ่าน เวลาชี่ผ่านบริเวณไตข้างหลัง จะรู้สึกร้อนบริเวณไตมาก ทำให้ไตแข็งแรง เพราะเป็นการเพิ่มพลังหยางให้แก่ไต ใครที่ไตอ่อนแอ เช่น ปัสสาวะบ่อย เวียนหัวง่าย เมื่อฝึกผ่านขั้นสามแล้ว ไตจะทำงานแข็งแรงดีขึ้น แต่ถ้าไม่ฝึก ต่อให้มีเงินสิบล้าน ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะต้องฝึกฝนเอาเองครับ

ครั้งแรกกำลังภายในของเราไม่ถึงขั้น เลยฝึกไม่สำเร็จ ยังไม่ผ่านขั้นที่สาม เรียนครั้งที่สองต้นปีที่แล้ว ก็ยุ่งกับงานแต่งงาน ก็ฝึกไม่สำเร็จอีก ครั้งนี้ตั้งใจมุ่งมั่นเต็มที่ ตอนนี้ผ่านขั้นสามแล้ว หวังว่าคงจะฝึกขั้นสี่ได้สำเร็จสมบูรณ์เร็วๆ นี้